หลังจากกู้ไหว๋เฉินกับหลินหมิงฉีขึ้นไปคุยกันที่ห้องหนังสือ หลินโยวหนิงตั้งใจจะตามขึ้นไปแอบฟัง แต่ถูกเจ้าถิงหลานเรียกไว้
หลินโยวหนิงมีเหตุผลพอจะสงสัยว่า หลินหมิงฉีคาดเดาการกระทำของเธอไว้ล่วงหน้า จึงสั่งให้เจ้าถิงหลานเรียกเธอไว้
คิดถึงตรงนี้ เธอก็ทำหน้าตึงมองเจ้าถิงหลาน “แม่มีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ”
เจ้าถิงหลานรับคำเบา ๆ “ไปคุยกันในห้องของหนูไหม”
หลินโยวหนิงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก
เจ้าถิงหลานเห็นความไม่สบายใจของลูกสาว จึงยิ้มอย่างจนใจ “วางใจเถอะ พ่อไม่ทำอะไรประธานกู้หรอก”
“แม่แน่ใจเหรอคะ” หลินโยวหนิงถาม
เจ้าถิงหลานรับคำ “เขาไม่กล้าหรอก”
อย่างมากหลินหมิงฉีก็แค่วางท่าข่มคน ถ้าจะให้เขาทำอะไรกับกู้ไหว๋เฉินจริง ๆ เขาไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอก
เขาไม่มีทางกล้าล่วงเกินตระกูลกู้ได้
เจ้าถิงหลานรู้จักหลินหมิงฉีดี
ได้ยินเจ้าถิงหลานพูดเช่นนี้ หลินโยวหนิงก็วางใจขึ้นมานิดหน่อย
เธอรู้ว่าเจ้าถิงหลานพูดความจริง หลินหมิงฉีกล้าเก่งแค่กับคนในบ้าน พออยู่ข้างนอกกลับขี้ขลาดมาก
ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น ครั้งก่อนที่หลินโยวหนิงพากู้ไหว๋เฉินกลับบ้าน เขาคงไม่เรียกอีกฝ่ายว่าประธานกู้อย่างนอบน้อมขนาดนั้น
แม่ลูกขึ้นไปบนห้อง หลินโยวหนิงนั่งลงบนเก้าอี้ “แม่จะคุยอะไรกับหนูเหรอคะ”
เจ้าถิงหลานก้มหน้า ถามเสียงเบา “ไปอยู่ตระกูลกู้ พวกเขาดีกับหนูไหม”
“ดีค่ะ” หลินโยวหนิงตอบ “พวกเขาดีกับหนูมาก”
หลินโยวหนิงเว้นไปครู่หนึ่ง รู้ว่าเจ้าถิงหลานกำลังกังวลเรื่องอะไร จึงเสริมว่า “เขาก็ดีกับหนูมากเหมือนกันค่ะ”