คืนนั้น หลินโยวหนิงผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัย
หลังจากกู้ไหว๋เฉินออกมาแล้ว เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะรังแกเธอ
หลินโยวหนิงสูดกลิ่นอายสงบนิ่งจากคนข้างกาย ก่อนจะหลับไปอย่างงัวเงีย
เช้าวันถัดมา พอลุกขึ้น หลินโยวหนิงก็เห็นข้อความที่เพื่อนสนิทเสียงแตกส่งมาในกลุ่ม เตือนว่าเย็นนี้มีงานสังสรรค์ อย่าลืม
หลินโยวหนิงยังไม่ทันได้ตอบ ซูหรานก็ส่งข้อความมาเสียก่อนว่า 【คืนนี้เธอจะไปปาร์ตี้ไหม】
หลินโยวหนิง:【อืม ทำไมเหรอ】
ซูหราน:【เฮอะ】
หลินโยวหนิง:【?】
ซูหราน:【ไม่มีอะไร ฉันแค่ถามเฉย ๆ ไปทำสปาก่อนแล้วค่อยไปไหม】
หลินโยวหนิง:【เธอชวนฉันเหรอ】
ซูหราน:【ใช่ ไปไหม】
หลินโยวหนิง:【ไป】
ถ้าซูหรานเป็นคนเลี้ยง ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะไม่ไป
หลินโยวหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกซูหรานว่า:【ฉันจะพาเพื่อนไปด้วยคนหนึ่ง】
ซูหราน:【เพื่อนคนที่เธอพามาคราวก่อนเหรอ】
เธอเคยเจอต้วนอิ่งเจิน และก็รู้ว่าคนในแวดวงนั้นพูดถึงต้วนอิ่งเจินอย่างไร
หลินโยวหนิง:【ใช่ เธอนั่นแหละ】
ซูหราน:【พามาสิ มีเพิ่มอีกคนก็ไม่เป็นไร】
พอนัดกันเรียบร้อย หลินโยวหนิงก็ส่งข้อความหาต้วนอิ่งเจิน
หลินโยวหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าง่าย ๆ แล้วให้ลุงลี่ขับรถไปส่ง โดยแวะรับต้วนอิ่งเจินก่อน จากนั้นจึงไปพบซูหรานที่ร้านสปา
“อุ๊ย” พอเจอกัน ซูหรานก็กวาดตามองหลินโยวหนิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดประชดประชันว่า “ไม่เลวนี่คุณภรรยากู้ แต่งงานแล้วสีหน้ายังดูดีอยู่เลย”
เวลาอยู่ต่อหน้าซูหราน หลินโยวหนิงไม่เคยเก็บอาการอยู่แล้ว “แน่นอนสิ เธอก็รู้ว่าสามีฉันเก่งแค่ไหน”
ซูหราน:“……ฉันนี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าสามีเธอเก่งแค่ไหน”