ไม่กี่นาทีต่อมา กู้ไหว๋เฉินที่อยู่บริษัทก็ได้รับข้อความจากอิ้นจิ้นว่า “ภรรยาคุณนี่น่าสนใจดีนะ”
กู้ไหว๋เฉิน: “?”
อิ้นจิ้น: “ฉันไม่ได้พูดในแง่ลบนะ แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอด้วย แค่รู้สึกว่าเธอน่าสนใจดี เธอไม่ได้ว่าง่ายน่ารักอย่างที่คุณพูดเลยนี่”
กู้ไหว๋เฉิน: “ฉันเคยพูดตอนไหนว่าเธอว่าง่ายน่ารัก”
หลินโยวหนิงก็เหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย เธอมีหลายด้าน ต่อหน้าเพื่อนสนิท เธอเป็นคนแสนซนมีไหวพริบ ต่อหน้าคนที่ไม่คุ้นเคย โดยเฉพาะกลุ่มเจี้ยนเฉิง เธอเอาแต่ใจและเอาเรื่อง ส่วนต่อหน้าพ่อแม่ เธอกลับเป็นตัวน่าสงสารตัวน้อย
ส่วนต่อหน้ากู้ไหว๋เฉินน่ะหรือ บางครั้งก็ว่าง่ายมาก
เพียงแต่กู้ไหว๋เฉินดูออกว่าเธอไม่ได้ว่าง่ายจริง ๆ
อิ้นจิ้น: “ตอนที่ฉันถามว่าทำไมคุณถึงแต่งงานกับเธอไง คุณบอกว่าเธอว่าง่ายน่ารัก”
กู้ไหว๋เฉิน: “อ้อ”
อิ้นจิ้น: “อ้อหมายความว่ายังไง พูดแล้วไม่ยอมรับแล้วเหรอ”
กู้ไหว๋เฉิน: “ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดถึงเธอ”
อิ้นจิ้น: “เมื่อกี้ฉันเจอเธอในหมู่บ้านน่ะ เออ เรื่องนี้ฉันต้องว่าเธอหน่อยแล้ว เธอเป็นภรรยาคุณแล้วนะ ไม่จัดคนขับรถให้ก็พอเข้าใจได้ แต่ทำไมไม่จัดรถให้เธอด้วย เมื่อกี้เธอนั่งแท็กซี่กลับมา หมู่บ้านไม่ให้แท็กซี่เข้า เธอเลยต้องเดินกลับบ้าน”
อิ้นจิ้น: “คุณคงไม่ได้ไม่รู้หรอกนะว่าคฤหาสน์ยวนกู้ใหญ่แค่ไหน”
กู้ไหว๋เฉินขมวดคิ้ว: “หมู่บ้านไม่มีรถรับส่งเหรอ”
ในหมู่บ้านมีรถรับส่ง ทั้งรับส่งคนและสิ่งของ
พัสดุของเจ้าของบ้านในคฤหาสน์ยวนกู้ล้วนให้ฝ่ายจัดการนำไปส่งถึงบ้านแต่ละหลัง ในหมู่บ้านยังมีรถตรวจการณ์ที่รับส่งเจ้าของบ้านเข้าออกได้ด้วย