เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนเอื้อมมือไปกันซูจิ่นหยวนที่อยู่ข้างในไว้ ดึงนางที่พยายามจะออกมาผลักกลับเข้าไปในรถม้าเสียก่อน แล้วจึงหันไปถือดาบจ่อคนนอกพร้อมเอ่ยเสียงเย็นว่า "พวกเจ้าเป็นใครกัน"
เขาที่ยังไม่ลงมือก็เพราะคนเหล่านี้สวมเครื่องแบบทหาร
"รองนายกองประจำกองทหารรักษาเมือง หลัวยวี่ รับคำสั่งให้จับกุมคนตระกูลเซียว"
ผู้มาเยือนนำทหารเข้าล้อมเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนไว้เป็นวง "คุณชายเซี่ย ท่านกับตระกูลเซียวเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พวกเราจับท่านกลับเมืองหลวง"
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนคิ้วกระตุกอย่างดุดัน "ฝ่าบาทจะมารับสั่งจับกุมคนตระกูลเซียวได้อย่างไร พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงกล้าแอบอ้างเป็นกองทหารรักษาเมืองนอกกำแพง ใจกล้านัก!"
หลัวยวี่หยุดชะงัก แล้วหยิบป้ายประจำกายออกมาโชว์ต่อหน้าเซี่ยอวิ๋นเยี่ยน "คุณชายเซี่ยเคยเข้าออกกองทัพมา คงไม่รังเกียจป้ายนี้หรอกกระมัง"
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนมองป้ายนั้นแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
หลัวยวี่กล่าว "คุณชายเซี่ยคงยังไม่รู้ แม่ทัพเซียวนำกองทัพไปยังเมืองหลินฉวน แล้วกลับไปสมคบคิดกับกบฏพ่ายแพ้ในด่าน ทำให้กองทัพหนานเยี่ยบุกเข้าแดน ฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้จับกุมบุรุษทุกคนในตระกูลเซียวมาสอบสวน"
"แม้ท่านจะไม่ได้ถูกบันทึกในทะเบียนตระกูลเซียว แต่ก็เป็นบุตรบุญธรรมของเซียวจิ้น ขอเชิญท่านไปกับพวกเราเถิด"
"เป็นไปไม่ได้!"
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนตวาดออกมา อาซึ่งเซียวจะพ่ายแพ้ได้อย่างไร แล้วเขาจะไปสมคบคิดกับกบฏได้อย่างไรกัน
"เซียวจิ้นสิ้นชีพที่หลินฉวนแล้ว ขอคุณชายเซียวอย่าทำให้พวกเราลำบากใจ มิฉะนั้น อย่าหาว่าเราไร้ความปรานี"
"คนของข้า จับตัวเขา!"
พอเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนได้ยินว่าแม่ทัพเซียวสิ้นชีพ ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที และเมื่อเห็นคนตรงหน้าเดินเข้ามา เขาก็ไม่ยอมให้จับโดยง่าย ชูดาบจะฟาดฟันคนข้างหน้า คิดจะลงมือก่อน แต่กลับถูกซูจิ่นหยวนเข้ามาขวางไว้กะทันหัน
"ซูจิ่นหยวน!!"
ซูจิ่นหยวนกอดเอวเขาไว้แน่น รีบพูดข้างหูเขาอย่างรวดเร็ว
"คุณชายเซี่ย หลัวยวี่เป็นแม่ทัพกองทหารรักษาเมือง กองนี้ขึ้นตรงต่อวังหลวง ฟังแต่คำสั่งฝ่าบาทเท่านั้น"
"เขาที่ออกมาจับท่านเอง คงไม่พาคนมาเพียงไม่กี่คนแน่ ต่อให้ท่านสู้ไหว แต่ถึงท่านหนีไปได้จริง ตระกูลเซียวทั้งบ้านก็จะถูกตราหน้าว่าคบคิดกับศัตรูทรยศแผ่นดิน"
"แม้ท่านไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลเซียว แต่ก็เติบโตมาในตระกูลเซียว ได้รับการสั่งสอนจากตระกูลเซียว การกระทำทุกอย่างล้วนเป็นแบบตระกูลเซียว"
"ตระกูลเซียวยังมีสตรีอยู่ในเมืองหลวง หากท่านลงมือฆ่าคน ตระกูลเซียวก็หมดโอกาสพลิกฟื้นจริงๆ"
ซูจิ่นหยวนไม่รู้ว่าชาติก่อนเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนชัดเจนว่าไม่ถูกจับได้ แต่ชาตินี้กลับถูกดักเจอเสียได้
นางนึกถึงโจรภูเขาพวกนั้นที่ถูกส่งไปยังทางการ นึกถึงชาติก่อนที่นางไม่ได้ถูกเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนตามพบที่ฉวีอัน
ใจเต้นดังตุบๆ นางคิดว่าน่าจะเป็นเพราะตัวเองต่างหากที่ทำให้ผิดพลาด ต้องเป็นเพราะเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนบังเอิญชนกับนาง จับพวกนั้นได้จึงไปสะเทือนทางการ ทำให้เผยร่องรอยออกมา
"หากท่านไม่ชนกับพวกเขา หนีไปได้ก็ยังอ้างได้ว่าท่านไม่รู้ราชโองการ ยังค่อยคิดการใหญ่ได้ แต่ชนกับหลัวยวี่แล้วหนีอีก ก็เท่ากับขัดรับสั่ง"
"เพียงท่านฆ่าพวกเขาคนเดียว ไม่ว่าแม่ทัพเซียวจะคบคิดหรือคิดก่อกบฏจริงหรือไม่ ในเมืองหลวงก็จะลงมือกับตระกูลเซียวทันที"
สตรีทั้งตระกูลเซียวจะไม่มีใครรอดชีวิต!
มือของเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนแข็งทื่อ นึกถึงท่านยายเซียวและสตรีทั้งหลายในตระกูลเซียว ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ซูจิ่นหยวนแนบข้างหูเขารีบพูด "คุณชายเซี่ย ข้าเป็นหนี้ชีวิตท่าน ข้าจะหาทางปกป้องสตรีตระกูลเซียวให้ปลอดภัยเอง"
"ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร" ดวงตาเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนแดงระเรื่อ
ซูจิ่นหยวนเห็นคนใกล้เข้ามา รีบกล่าว "ท่านต้องเชื่อข้า หากไม่ชนกับพวกเขา ท่านก็ยังมีโอกาสหนี แต่ตอนนี้คนล้อมไว้แน่นหนา ต่อให้ท่านสู้สุดกำลังก็มีแต่ตาย"
"ท่านฆ่าไม่หมดหรอก ขอแค่มีคนเดียวเล่าความลับออกไป ตระกูลเซียวก็จบ ข้าขอสาบานด้วยนามบิดาข้า ว่าจะสุดกำลังปกป้องคนตระกูลเซียว หาทางช่วยท่าน"
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนจ้องซูจิ่นหยวนเขม็ง ขณะที่ซูจิ่นหยวนจ้องกลับอย่างสงบ ไม่ถอยแม้ก้าวเดียว
นางจำได้ หลายปีต่อมาเมื่อนางกับลู่จั๋วกลับเมืองหลวง เคยพบหลัวยวี่ ตอนนั้นเขาดำรงตำแหน่งขั้นสามสูงส่งยิ่งนัก และลู่จั๋วเคยเล่าให้นางฟังว่า
เหตุที่หลัวยวี่ไต่เต้าขึ้นมาได้รวดเร็ว ก็เพราะเขามีความชอบในการจับกุมคนตระกูลเซียว ตัดหัวกบฏที่หนีตายจากตระกูลเซียว ได้รับบำเหน็จ แล้วเข้าตาพระเจ้าเชิ่ง
คนอื่นอาจได้รับคำสั่งให้จับเซี่ยอวิ๋นเยี่ยน แต่หลัวยวี่ไม่ใช่
เขามาเพื่อฆ่าเซี่ยอวิ๋นเยี่ยน
หากเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนโต้กลับ ต้องตายแน่ ตอนนั้นตระกูลเซียวก็จะถูกใส่ร้ายว่าคิดก่อกบฏ หมดโอกาสพลิกฟื้น
ซูจิ่นหยวนกอดแขนเขาแน่น มองทหารรักษาเมืองที่ใกล้เข้ามาทุกที แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
"คุณชายเซี่ย เชื่อข้า!"
สายตาเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนจับจ้องอยู่ที่ดวงตานาง ในดวงตาดำขลับนั้นมีเงาของเขาสะท้อนอยู่ และใบนางที่ซีดเผือดก็ไม่มีทีท่าหวั่นไหวแม้แต่น้อย
จู่ๆ เขาก็ยัดอะไรบางอย่างใส่ในอ้อมอกซูจิ่นหยวน
"ซูจิ่นหยวน พี่เซียวรอเจ้าหลายปี คอยปกป้องเจ้าจนวินาทีสุดท้าย ข้าหวังเพียงว่าเขาจะไม่ได้มองคนผิด"
"จำคำที่เพิ่งพูดไว้ให้ดี หากทำไม่ได้ ข้าจะแล่เนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ ทีละชิ้น!"
เขาทิ้งดาบในมือลง ฉุดซูจิ่นหยวนที่กอดติดตัวอยู่ออกไป แล้วจึงหันไปเอ่ยเสียงดังกับคนที่มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว
"ตระกูลเซียวจะไม่คบคิดกับศัตรูทรยศแผ่นดิน แม่ทัพและคนตระกูลเซียวจะไม่คิดก่อกบฏ ข้ายอมไปกับพวกเจ้ากลับเมืองหลวงเพื่อรอการไต่สวน"
"ข้าเชื่อว่าฝ่าบาททรงเปี่ยมด้วยพระปรีชา จะไม่มีวันกล่าวโทษผู้ภักดี!"
หลัวยวี่ที่สะกดหน้าไม้ไว้บนข้อมือพร้อมยิงอยู่แล้ว เดิมทีเขารับคำสั่งให้มาจับเซี่ยอวิ๋นเยี่ยน ขอแค่เขาขัดขืน ก็ฆ่าทิ้งตรงนั้นเลย แล้วอ้างว่าคิดก่อกบฏ ลากตระกูลเซียวลงไปด้วย แต่ใครจะคิดว่าคุณชายจอมเย่อหยิ่งไม่ยอมใครคนนั้น กลับยอมมอบตัวเสียเอง
ซูจิ่นหยวนเห็นสีหน้าหลัวยวี่มุ่งร้าย ยกมือขึ้นจะทำอะไรบางอย่าง นางรีบลุกขึ้นตะโกนเสียงแหลม
"ตระกูลเซียวภักดีปกป้องแผ่นดินมาหลายชั่วอายุคน รบเคียงข้างต้าจิ้นทั่วสารทิศ แม่ทัพเซียวจะไม่มีทางคบคิดกับศัตรูทรยศแผ่นดิน"
"คุณชายเซี่ยแม้ไม่ใช่คนตระกูลเซียว แต่ก็ไร้ความรู้สึกผิด ไม่ขัดราชโองการ เต็มใจกลับเมืองหลวงเพื่อรอการไต่สวน รอฝ่าบาทคืนความบริสุทธิ์ให้ตระกูลเซียว!!"
คำพูดของเซี่ยอวิ๋นเยี่ยนเมื่อครู่แฝงพลังภายใน ทำให้แทบทุกคนรอบข้างได้ยิน และเสียงของซูจิ่นหยวนก็ยิ่งแหลมคม
ทั้งสองฝั่งยังไม่ทันได้สู้กัน เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนก็ยอมจำนนแล้ว เหล่าทหารรักษาเมืองก็หยุดมือ หากเขายังลงมือฆ่าอีก ก็เท่ากับบอกให้ทุกคนรู้ถึงจุดประสงค์ของพวกเขาในครั้งนี้
หลัวยวี่แค้นใจจนต้องซ่อนหน้าไม้ไว้ในเสื้อคลุม แล้วเอ่ย "คุณชายเซี่ยยอมให้ความร่วมมือก็ดีแล้ว ฝ่ายเรา จับสองคนนั้นไป!"
"ช้าก่อน!"
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนเห็นคนหลายนายเดินเข้ามา จึงเอ่ยเสียงต่ำ "ท่านหลัว ฝ่าบาทมีรับสั่งให้จับกุมสตรีในตระกูลเซียวด้วยหรือไม่"
หลัวยวี่ขมวดคิ้วมองเขา
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนสีหน้าเรียบเฉย "ฝ่าบาทรับสั่งเพียงให้จับบุรุษในตระกูลเซียวมาสอบสวน แต่ไม่ได้สั่งให้จับสตรีไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้นหญิงผู้นี้มิได้เกี่ยวข้องกับตระกูลเซียว เป็นเพียงคู่หมั้นที่พี่เซียวหนีงานแต่งทิ้งไว้ข้างนอก"
"เมื่อฝ่าบาทยังไม่ได้สั่งจำคุกตระกูลเซียวทั้งบ้าน ก็แสดงว่าความผิดของแม่ทัพยังไม่ชัดเจน"
"ตระกูลเซียวรับใช้ต้าจิ้นรบทัพมาหลายชั่วอายุคน มีความชอบใหญ่หลวง ก่อนมีคำพิพากษาที่แน่ชัด ท่านจะลงมือกับสตรีตระกูลเซียว กับคนที่ยังไม่ได้เข้าพิธี ก็ไม่กลัวว่าจะทำให้ฝ่าบาทต้องแบกรับชื่อเสียงเป็นบรมกษัตริย์ที่โหดร้ายหรอกหรือ"
สีหน้าหลัวยวี่เปลี่ยนไป
ฝ่าบาททรงรับสั่งจริงๆ เพียงให้จำคุกบุรุษตระกูลเซียว ไม่ได้แตะต้องสตรี เพียงสั่งคนไปเฝ้าดูแลหน้าประตูตระกูลเซียว คนในตระกูลเซียวก็ยังคงอยู่ดีในจวน
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว "ข้ายอมไปกับท่านกลับเมืองหลวงแล้ว ท่านก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จ จับนางไปโดยพลการ อาจไม่เกิดผลดีอะไร"
หลัวยวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ย "ปล่อยนางไป!"
อย่างไรเสียจุดประสงค์ของเขาในครั้งนี้ก็คือเซี่ยอวิ๋นเยี่ยน
เซี่ยอวิ๋นเยี่ยนถูกคนรอบข้างพุ่งตัวกดลงกับพื้น เข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้นอย่างหนัก เสียงดังเหมือนกระดูกถูกทุบ
คุณชายเซียวน้อยผู้เคยใช้ชีวิตเสเพลอย่างไร้กังวล ถูกกดจมอยู่ในแอ่งน้ำ โคลนเลอะเต็มชุดคลุมสีแดงเข้มของเขา เลือดซิบๆ ที่หน้าผาก
เขาหันข้างมองซูจิ่นหยวน แล้วยิ้มเผยฟันขาวขึ้นมาทันใด: ไปเถอะ
ซูจิ่นหยวนกลืนน้ำตากะทันหัน