เจ้าเถียจู้ยืนอยู่ข้างเขา เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม
“พี่หลิน รับคนเข้ามาทีเดียวตั้งเยอะ…อาหารของพวกเราพอหรือเปล่า?”
“ตอนนี้พอ”
หลินซิ่วไม่ได้หันกลับมา
“ผมบอกแล้วว่า ก่อนถึงจุดเสบียงแห่งถัดไป รถไฟจะจัดอาหารให้เล็กน้อย ถึงจะไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้พวกเขาอดตาย”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“หลังจากนั้น…ก็ต้องพึ่งตัวเองแล้ว”
แววตาของหลินซิ่วไหววูบเล็กน้อย
“พวกเราไม่ใช่องค์กรการกุศล อยากมีชีวิตรอดก็ต้องลงมือเอง หลักการนี้ใช้ได้ทุกที่”
เจ้าเถียจู้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าและไม่ถามต่อ
ราวสี่สิบนาทีต่อมา ผู้รอดชีวิตกลุ่มแรกที่อาบน้ำเสร็จก็เริ่มทยอยกลับมา
หลินซิ่วกลับเข้าไปนอนในห้องโดยสารส่วนตัว เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ย่อมปล่อยให้ลูกน้องจัดการ
เขาคงทำทุกเรื่องด้วยตัวเองไม่ได้
ด้านนอก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาถึงหน้าประตูรถ เสื้อผ้าเปียกโชก ผมยังมีน้ำหยดลงมา
แม้เขาจะอาบน้ำแล้ว แต่บนเสื้อผ้ายังมีคราบเลือดติดอยู่อย่างเห็นได้ชัด
“เสื้อผ้ายังซักไม่สะอาด กลับไปซักใหม่ หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นชุดที่สะอาด”
ชายวัยกลางคนร้อนใจขึ้นมา “พี่ชาย ผมอาบน้ำแล้วจริง ๆ! คราบเลือดนี่เปื้อนมาตั้งนานแล้ว ขัดยังไงก็ไม่ออก!”
“งั้นก็เปลี่ยนชุด”
คนเฝ้าประตูไม่หวั่นไหว
“นายขึ้นรถมาทั้งตัวเปื้อนเลือดแบบนี้ พื้นตู้รถก็สกปรกไปหมดเพราะนาย”
ชายวัยกลางคนยังอยากโต้เถียง แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ หันกลับไปค้นเสื้อผ้าในสัมภาระเพื่อเปลี่ยนชุด
ฉากทำนองนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเวลาต่อมา
บางคนเสื้อผ้าสกปรกเกินไป จึงถูกไล่กลับไปซักใหม่