ทั้งสี่ขาแตะพื้นอย่างไร้เสียง หางสะบัดราวกับแส้เหล็ก พัดพาเสียงลมหวีดหวิวเป็นระลอก
“ไอ้พวกเวร ยืนอึ้งทำไม? ลุยสิ! ฆ่ามัน!”
ปฏิกิริยาแรกของลูกพี่คนนั้นไม่ใช่หนี แต่เป็นการตะโกน ไม้เท้าในมือเหวี่ยงจนเกิดเสียงหวือๆ
ลูกน้องสองสามคนที่อยู่ด้านหลังชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบพลั่ว ด้ามจอบ และท่อน้ำ พุ่งเข้าไปทันที
“จัดการมันเลย! หมาตัวใหญ่ขนาดนี้ ฆ่าแล้วลากกลับไปตุ๋นกินบำรุงร่างกาย!”
“ลุย! คนเยอะแรงก็เยอะ อย่าปล่อยให้มันหนี!”
คนสิบกว่าคนตะโกนกรูเข้าไปล้อม ท่าทางดุดันน่ากลัว
พวกเขาคิดว่า ถึงหมาตัวนี้จะตัวใหญ่ แต่คนสิบกว่าคนที่มีอาวุธอยู่ในมือก็น่าจะสู้ไหวกระมัง
สุนัขปีศาจไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ดวงตากวาดผ่านฝูงชน มุมปากยกโค้งเป็นรอยเยาะเย้ย
ถ้าใบหน้าอันน่าสยดสยองนั่นจะนับเป็นรอยยิ้มได้ล่ะก็นะ
ฟึ่บ
เงาดำวูบผ่าน
รวดเร็ว รวดเร็วถึงขีดสุด ราวกับเคลื่อนย้ายพริบตา
ชายร่างกำยำที่พุ่งนำอยู่ข้างหน้า พลั่วในมือยังยกค้างกลางอากาศ คำว่า “จัด” ยังติดอยู่ในลำคอไม่ทันได้ตะโกนจบ ลำคอก็ถูกกรงเล็บแทงทะลุเสียก่อน
เลือดพุ่งเป็นสายสูงสามเมตร สาดใส่หน้าและตัวของพวกพ้องที่อยู่ด้านหลัง
ชายร่างกำยำเบิกตากว้าง ก้มมองคอตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะล้มตึงลงไป กระตุกสองครั้งแล้วแน่นิ่ง
“หนีเร็ว! สู้มันไม่ได้! สู้ไม่ไหว!”
คนที่อยู่ด้านหลังยังคิดจะขัดขืน แต่ทันทีที่พุ่งเข้าไป ก็ถูกกรงเล็บคมกริบราวใบมีดกวัดแกว่งเบาๆ ฟันร่างขาดครึ่ง ตัดแขน และคว้านท้องจนไส้ทะลัก
เลือดสาดราวกับสายฝน เสียงกรีดร้องดังระงม
เพียงสิบวินาทีสั้นๆ ชีวิตคนสิบกว่าคนก็สิ้นสุดลงทั้งหมด
สุนัขร้ายตัวนั้นเคลื่อนที่เร็วเกินเหตุ ราวกับไม่อยู่ใต้กฎฟิสิกส์ มันพุ่งวูบไปมาท่ามกลางฝูงชน ทุกแห่งที่ผ่านล้วนมีเลือดเนื้อกระจาย