บางคนแอบเหลือบมองสีหน้าของหลินซิ่ว บางคนก้มมองปลายเท้าตัวเอง บางคนกอดลูกในอ้อมแขนแน่นจนไม่กล้าหายใจแรง
หลินซิ่วถอนสายตากลับมา มองคนที่เหลืออยู่
มีประมาณห้าร้อยห้าสิบคน
“ยังมีใครจะไปอีกไหม?”
ไม่มีใครตอบ
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” น้ำเสียงของหลินซิ่วกลับมาเรียบนิ่ง
“ในเมื่อเลือกจะอยู่ ก็ทำตามกฎของฉัน ตำแหน่งที่ฉันพูดถึงเมื่อครู่นี้
ยังมีผลเหมือนเดิม—เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายสี่สิบคน คนกวาดสะอาดห้าสิบคน และพนักงานพิเศษสิบคน
คนที่ได้รับเลือกจะได้พักในตู้เตียงชั้นสอง พร้อมโควตาเสบียง ส่วนคนที่ไม่ได้รับเลือกจะนั่งที่นั่งแข็ง แต่ถ้าตั้งใจทำงาน ต่อไปก็ยังมีโอกาสเลื่อนขั้นอีกมาก”
สายตาของเขากวาดมองไปทั่วฝูงชน ก่อนจะชี้ไปหลายทิศทาง
“นาย นาย นาย แล้วก็พวกนาย ออกมา”
เขาคัดคนด้วยความเร็วพอ ๆ กับรอบก่อน
สายตากวาดผ่านฝูงชนอย่างรวดเร็ว เลือกเฉพาะคนที่แววตาว่องไว ดูฉลาดมีไหวพริบ
สุดท้ายเขาก็คัดคนออกมาได้สิบห้าคน
“พวกนายสิบห้าคน ช่วยฉันคัดเลือกคนสำหรับตำแหน่งทั้งหนึ่งร้อยตำแหน่งนี้ ใครควรได้ ใครไม่ควรได้ พวกนายเป็นคนตัดสิน”
คนทั้งสิบห้าสบตากัน ต่างก็ดูทำอะไรไม่ถูก
“หัวหน้ารถไฟ… พวกเราไม่รู้จักคนพวกนี้เลยนะครับ…” ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งรวบรวมความกล้าพูดขึ้น
“นั่นเป็นเรื่องของพวกนาย”
หลินซิ่วตอบสั้นกระชับ
พูดจบเขาก็ถอยไปยืนด้านข้าง ไม่เข้ามายุ่งจริง ๆ
คนทั้งสิบห้ามองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็จำใจเริ่มปรึกษาหารือกัน