รถไฟแล่นลึกเข้าไปในหมู่บ้าน
ไฟสปอตไลต์กวาดผ่านลานบ้านที่พังทลายราวกับซากปรักหักพัง ล้อรถไฟบดขยี้เศษอิฐเศษหิน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
“ทุกคนลงจากรถไปเก็บเสบียง! เชินเหวินปิงเป็นผู้บัญชาการใหญ่ หลิวซิ่วเหมย์รับผิดชอบทำความสะอาดและหาภาชนะที่ใช้ได้ เจียงเฉียงรับผิดชอบแบ่งกลุ่มและจัดสรรกำลังคน เจ้าเถียจู้นำทีมลาดตระเวนเฝ้าระวัง!”
หนึ่งชั่วโมงครึ่ง เก็บทุกอย่างที่ใช้ได้! น้ำมัน อาหาร ยา เครื่องมือ เมล็ดพันธุ์ เครื่องมือการเกษตร ยานพาหนะ แบตเตอรี่ เสื้อผ้า เกลือ น้ำตาล บุหรี่ เหล้า ชา... อะไรที่ขนไปได้ก็ขนไปให้หมด ขนไปไม่ได้ก็ถอดชิ้นส่วนเอาไป!”
หลินซิ่วยืนอยู่ที่หัวรถไฟ เสียงประกาศจากลำโพงดังกึกก้องไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
ผู้โดยสารกรูกันลงจากรถราวกับคลื่นน้ำ ภายใต้การจัดระเบียบของทีมบังคับใช้กฎหมายและผู้ดูแล ทุกคนแยกย้ายเข้าไปในหมู่บ้านอย่างเป็นระเบียบ
ไม่มีการแย่งชิง ไม่มีการผลักกัน ไม่มีใครอู้งาน
นี่คือผลจากการแสดงพลัง แม้จะรับประกันไม่ได้ว่าข้างในจะไม่มีคนที่ไม่ซื่อสัตย์หลงเหลืออยู่
แต่อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าพวกเขาจะยอมทำตัวดีไปก่อน ส่วนคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ค่อย ๆ คัดกรองทีหลังก็ได้
หลินซิ่วนอนอยู่บนเก้าอี้ข้างรถไฟ มองคนอื่นทำงาน ความรู้สึกสะใจพลันผุดขึ้นมาในใจ
นี่สินะ อำนาจที่พวกข้าราชการกับเจ้าของกิจการพูดถึงกัน?
ช่างทำให้คนติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้นจริง ๆ!
ภายในหมู่บ้านมีผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงตะโกนเรียก เสียงขนย้าย และเสียงรื้อถอนดังสลับกันไปมาไม่ขาดสาย