ยาวอย่างน้อยหนึ่งพันหกร้อยเมตร กว้างกว่าสี่ร้อยเมตร สูงกว่าสามร้อยเมตร นั่นมันใหญ่ขนาดไหนกัน?
นั่นคือภูเขาลูกย่อม ๆ ทั้งลูก จะยัดเสบียงสำหรับคนหลายพันหรือกระทั่งหมื่นคนเข้าไปก็ยังเหลือเฟือ
รถไฟสวรรค์ยาวสุดก็แค่สองร้อยกว่าเมตร เมื่อเทียบกับพื้นที่ภายในตู้รถนี้แล้ว เรียกได้ว่าคนละชั้นกันเลย
และนี่ก็เป็นเพียงหนึ่งในความสามารถธรรมดาที่สุดของมันเท่านั้น
สิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินซิ่วเต้นรัวจริง ๆ คืออัตราการไหลของเวลาอย่างที่สอง
เวลาในกับนอกตู้ไหลต่างกันในอัตราหนึ่งต่อห้า
ข้างนอกผ่านไปห้าวัน ข้างในเพิ่งผ่านไปหนึ่งวัน
รูม่านตาของหลินซิ่วหดวูบ ก่อนจะเปล่งประกายร้อนแรงออกมา
อาหาร
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวเขาคือเรื่องอาหาร
ในยุคสมัยเช่นนี้ อาหารแทบทั้งหมดต้องอาศัยการเก็บสะสมระหว่างทาง
ข้าวสาร แป้ง อาหารกระป๋อง และเสบียงแห้ง กองอยู่ในตู้รถ กินเท่าไรก็ไม่หมดในเวลาอันสั้น
แต่ของเหล่านั้นมีวันหมดอายุ ข้าวสารเก็บไว้นานก็มีหนอนขึ้น อาหารกระป๋องก็หมดอายุ ส่วนเสบียงแห้งก็ขึ้นราและเสื่อมสภาพ
ระหว่างการเดินทาง สมาชิกที่เสียชีวิตจากอาหารเป็นพิษก็มีไม่น้อย
หลินซิ่วกังวลเรื่องนี้มาตลอด
คนกว่าห้าร้อยคนต้องกินอาหารในแต่ละวันเป็นปริมาณมหาศาล แต่ของที่เก็บรวบรวมมาก็มีวันที่เก็บไว้ไม่ไหว
และตู้รถตู้นี้ก็เกิดมาเพื่อใช้เก็บของโดยเฉพาะ
ข้างนอกผ่านไปห้าวัน ข้างในเพิ่งผ่านไปหนึ่งวัน
เมื่อเอาอาหารเข้าไป ความเร็วในการขึ้นราและเสื่อมสภาพก็ถูกยืดออกไปถึงห้าเท่า
เสบียงที่เดิมเก็บได้แค่หนึ่งเดือน หากเอาเข้าไปไว้ข้างใน ก็จะเก็บได้นานเกือบครึ่งปี