ยามเสียงเคาะประตูดังขึ้น ซ่งอวี้เหยากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา มือกำยันต์หยกสีเขียวไว้แน่น พลางเหม่อลอย
นางเพิ่งทะลวงถึงขั้นบำเพ็ญพลังชั้นสาม พลังวิญญาณในร่างยังไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างร่าเริง ทั้งร่างจึงตกอยู่ในสภาวะตื่นเต้นและเลื่อนลอยอย่างประหลาด
เสียงเคาะประตูไม่หนักไม่เบา สามครั้ง เป็นจังหวะที่เคร่งครัดตามแบบแผนราชการ
ซ่งอวี้เหยาสอดยันต์หยกเข้าอกเสื้อโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะวิ่งเท้าเปล่าไปยังประตู แล้วชะโงกมองออกไปทางตาแมว
หลิวหมิง
หัวหน้ากลุ่มพี อายุสามสิบต้น ๆ ใบหน้าเหลี่ยม ปกติมักยิ้มแย้มราวกับพี่ชายบ้านข้าง ๆ แต่ยามนี้กลับหน้าตึง ในมือถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง
ในถุงพลาสติกมีชานมอยู่แก้วหนึ่ง
ชานมไข่มุก
มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่รอบแก้ว เห็นได้ชัดว่าถูกวางทิ้งไว้ด้านนอกพักหนึ่งแล้ว
หัวใจซ่งอวี้เหยากระตุกวูบ
นางสั่งไว้เมื่อคืน
ชานมเผือก เพิ่มไข่มุก ไม่ใส่น้ำแข็ง หวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์
ตอนนั้นนางมัวแต่คิดหาทางเอาใจเสียจากู้ชุดขาวคนนั้น พอสั่งเสร็จก็ลืมไปเสียสนิท ต่อมาเกิดเรื่องตั้งมากมาย ใครจะยังจำชานมแก้วหนึ่งได้เล่า
“ซ่งอวี้เหยา เปิดประตู”
เสียงหลิวหมิงดังลอดผ่านบานประตูมา แม้ไม่ดังนัก แต่น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ “ของที่สั่งมาส่งวางอยู่หน้าประตูนานแค่ไหนแล้ว ไม่กลัวคนหยิบไปหรือ”
ซ่งอวี้เหยาสูดหายใจลึก ข่มความกระวนกระวายใจไว้ แล้วบิดลูกบิดเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิด นางก็ชะงักงัน
ด้านหลังหลิวหมิงมีคนยืนเบียดเสียดกันอยู่เจ็ดแปดคน
บางคนสวมชุดลายพราง บางคนสวมชุดฝึกสีดำ อีกหลายคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวและถือกล่องโลหะ ซึ่งมีอักษรสีทองประทับอยู่ว่า “สำนักกิจการพิเศษ · ฝ่ายเทคนิค”