«พี่ชาย!»
เสียงเด็กสาวใสกังวานดังขึ้น เด็กหญิงวัยแปดเก้าขวบคว้าแขนเซี่ยอวี่ไว้
«เจ้า…คือฉานเอ๋อร์หรือ?» เซี่ยอวี่หันกลับมา สีหน้าเปี่ยมความยินดี
ในคืนฤดูร้อนคืนหนึ่งเมื่อแปดปีก่อน เซี่ยอวี่เข้าเวรอยู่ที่ภูเขาหงหยา ทันใดนั้นก็เห็นแสงสว่างวาบบนท้องฟ้าในป่า เขาพาคนไปตรวจสอบ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ กลับเก็บเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ในห่อผ้ามาได้คนหนึ่ง
เด็กหญิงเพิ่งคลอดได้ไม่นาน ตัวแดงก่ำและหน้าตาน่าเกลียด คิดไม่ถึงว่าเวลานี้จะเติบโตเป็นเด็กน้อยน่ารัก
เมื่อพากลับบ้าน อวิ้นจูก็ชอบนางมากเช่นกัน
เพราะเด็กหญิงสวมสร้อยจั๊กจั่นหยกไว้ที่อก จึงได้ชื่อว่าฉานเอ๋อร์
«พี่ชาย»
«ฉานเอ๋อร์!»
เซี่ยอวี่อุ้มเด็กหญิงขึ้นมา ช่วยเช็ดเลือดสุนัขบนใบหน้าให้นาง แล้วบีบแก้มนุ่ม ๆ ของนาง ความรู้สึกอัดอั้นในใจจึงบรรเทาลงไม่น้อย
«ตัวเหลือง! ตัวเหลืองฆ่าคนแล้ว!» คุณป้าหมาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตะโกนเสียงแหลม «รีบล้อมมันไว้ อย่าให้หนีไปได้!»
คุณป้าหมาเห็นวิธีการอำมหิตของเซี่ยอวี่ก็ขวัญหนีดีฝ่อ นางรู้ดีว่าหากไม่ฆ่าเซี่ยอวี่เสีย นางต้องตายแน่
«รีบเข้าไป! ตีตัวเหลืองให้ตาย!»
ทว่านางจะตะโกนกราดเกรี้ยวเพียงใด บ่าวไพร่ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไป
«พวกเจ้ากลัวอะไรกัน?»
คุณป้าหมาตวาดเสียงเข้ม «ต่อให้คุณชายอวี่ฟื้นคืนสติขึ้นมา ก็มีแค่ขั้นหลังฟ้าแปดชั้นเท่านั้น พวกเจ้าจะกลัวอะไร?»
«จริงด้วย» บ่าวไพร่หลายคนได้สติขึ้นมา
เซี่ยอวี่เคยเก่งกาจก็จริง แต่ในตอนนั้นเขาก็มีขั้นหลังฟ้าแปดชั้นเท่านั้น เขาไม่ได้ฝึกบำเพ็ญมาตลอดแปดปี บ่าวไพร่หลายคนที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ก็มีขั้นหลังฟ้าแปดชั้นเช่นกัน!
«ดี! ดีมาก!»
เซี่ยอวี่เงยหน้ามองบ่าวไพร่ที่เริ่มฮึกเหิม ก่อนพยักหน้าพลางถอนใจ «พูดไม่ผิด แปดปีแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป พลังฝึกตนของข้าไม่ก้าวหน้าแม้แต่น้อย แต่พวกเจ้ากลับเก่งกล้าขึ้นกันทุกคน!»
«ก็แน่อยู่แล้ว!» คุณป้าหมากอดอกกล่าว «เดรัจฉานชั่ว ข้าขอเตือนให้รู้จักประมาณตน! รีบคุกเข่าลงให้ข้า แล้วให้ข้าสาดเลือดสุนัขดำใส่สักสองสามกระบวย จะได้รู้ว่าเจ้าเป็นตัวจริงหรือไม่!»
«เช่นนั้นก็ให้ข้าดูฝีมือพวกเจ้าหน่อย!» ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาเซี่ยอวี่
คุณป้าหมารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แม้นางจะร่างสูงใหญ่และดูดุดัน แต่กลับไม่มีพลังฝึกตน
«เซี่ยติง จับตัวมันให้ข้าเดี๋ยวนี้!»
เซี่ยติงคือหัวหน้าคนงานตัวเล็กที่เพิ่งสาดเลือดสุนัขดำใส่เซี่ยอวี่ เมื่อมองดูในยามนี้ เขาก็มีพลังถึงขั้นหลังฟ้าแปดชั้นเช่นกัน
«คุณชายอวี่ อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ» เซี่ยติงเลียริมฝีปาก
อย่างไรเขาก็ล่วงเกินเซี่ยอวี่ไปแล้ว จะล่วงเกินเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เป็นไร ไม่ได้ฝึกบำเพ็ญมาถึงแปดปี พลังฝึกตนย่อมไม่ก้าวหน้าหรือถดถอยลง เข้าใจหรือไม่?
มีอะไรต้องกลัว?
«ดีมาก! เซี่ยติง เจ้าเองก็เติบโตขึ้นแล้ว!» เซี่ยอวี่วางฉานเอ๋อร์ลง แล้วเดินเข้าไปหา
«คุณชายอวี่เมื่อแปดปีก่อนน่ะล้าสมัยไปแล้ว!»
เซี่ยติงพุ่งเข้ามาทันที ยกหมัดชกใส่เซี่ยอวี่จนเกิดเสียงลมหวีดหวิว พลังขั้นหลังฟ้าแปดชั้น หมัดหนักแน่นทรงพลัง ดุดันราวพยัคฆ์!
หมัดเนื้อกองทัพ วิชาหมัดประจำตระกูลเซี่ย
แววตาเซี่ยติงดุดัน เขาคิดในใจ ต่อให้เป็นคุณชายอวี่เมื่อแปดปีก่อน วิชาหมัดก็คงมีฝีมือแค่นี้กระมัง?
เผชิญหน้ากับการยั่วยุ เซี่ยอวี่แค่นหัวเราะเย็นชา สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน จากนั้นยกมือคว้าอากาศว่างเปล่า
เคล็ดมหานิทราประหารเซียน กระบวนท่าเริ่มต้น
รวมปราณแปรเป็นกระบี่!
พลังวิญญาณหลั่งไหลมารวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ในมือเซี่ยอวี่พลันปรากฏปราณกระบี่เจ็ดสีสายหนึ่ง นี่คือพลังวิญญาณที่แปรสภาพขึ้น!
แม้เซี่ยอวี่จะฝึกวิชากระบี่จนบรรลุขั้นเล็กแล้ว แต่พลังฝึกตนของเขามีเพียงขั้นหลังฟ้าแปดชั้น ปราณกระบี่จึงค่อนข้างบาง
«รวมปราณเป็นกระบี่…แค่นี้ก็พอแล้ว!»
เซี่ยอวี่หรี่ตาลง กำกระบี่เรียวบางในมือแล้วฟันลงฉับพลัน!
ฉัวะ!
แสงกระบี่พาดผ่าน เลือดพุ่งกระฉูด แขนข้างหนึ่งของเซี่ยติงขาดร่วงลงในพริบตา!
«อะไรนะ?» เซี่ยติงไม่เคยเห็นวิธีการเช่นนี้มาก่อน
วินาทีถัดมา เขาหันหลังคิดจะหนี ทว่าเห็นเซี่ยอวี่ยกมือสะบัดอีกครั้ง!
«แขนข้างไหนที่ใช้สาดเลือดสุนัข ก็ฟันข้างนั้นทิ้ง! ถ้าสาดทั้งสองข้าง ก็ฟันทิ้งทั้งสองแขน!»
«อ๊าก!» เซี่ยติงถูกฟันจนแขนทั้งสองข้างขาด ยืนไม่อยู่ จึงได้แต่ล้มกลิ้งไปกับพื้น เสียงร้องโหยหวนก้องไปทั่วลานเล็ก
เลือด แขนขาด และเสียงกรีดร้อง!
เมื่อบ่าวไพร่เห็นภาพเช่นนี้ ต่างก็เริ่มได้สติ
คุณชายอวี่ก็คือคุณชายอวี่!
คุณชายอวี่เมื่อแปดปีก่อนกลับมาแล้ว!
«คุณชายอวี่ ข้าน้อยมิได้เต็มใจมาที่นี่ แต่ถูกสั่งให้มา วันนี้ข้าน้อยไม่ได้ล่วงเกินอนุภรรยา บัดนี้ข้าน้อยขอตัดนิ้วก้อยทิ้งเพื่อขอให้คุณชายอวี่เมตตา!»
บ่าวไพร่คนหนึ่งคุกเข่าลง ชักดาบฟันนิ้วก้อยขาด แล้วก้มศีรษะขอขมา
«คุณชายอวี่ ข้าก็ขอตัดนิ้วก้อยเพื่อขออภัยเช่นกัน!»
บ่าวไพร่ที่ไม่ได้ลงมือกับอวิ้นจูต่างพากันตัดนิ้วก้อยของตน
ส่วนคนที่ลงมือกับอวิ้นจูและฉานเอ๋อร์ เซี่ยอวี่เพียงปรายตามองอย่างเย็นชา
อวิ้นจูเอ่ยเตือนเสียงเบา «อวี่เอ๋อร์ วันนี้เป็นวันมงคลที่เจ้าฟื้นขึ้นมา อย่าเอาเรื่องพวกเขาเลยได้หรือไม่?»
ในใจนางย่อมเกลียดคนเหล่านี้เช่นกัน แต่เซี่ยอวี่เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ลงมือรุนแรงเช่นนี้แล้ว แล้วฮูหยินรองจะมองอย่างไร? นายท่านเซี่ยอวิ๋นเซียวจะมองอย่างไร?
เซี่ยอวี่กล่าวเสียงขรึม «บ่าวชั่วพวกนี้รังแกกันเกินไปแล้ว! เดิมทีข้าจะเอาชีวิตพวกเจ้า แต่เห็นแก่ท่านแม่ พวกเจ้าจงตัดแขนทิ้งคนละข้าง!»
«นี่…» แม้บ่าวชั่วเหล่านี้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่จะให้ฟันแขนตนเองทิ้ง พวกเขาก็ทำใจลงมือไม่ได้
สีหน้าเซี่ยอวี่เย็นชา «เช่นนั้นข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง!»
แสงกระบี่วาบขึ้น แขนหลายข้างก็ร่วงลงกับพื้นอีกครั้ง
คุณป้าหมาปัสสาวะราดด้วยความตกใจ
แขนขาดและเลือดเกลื่อนพื้น ราวกับนรกอสูร!
«ตัวเหลือง อย่าได้กำเริบเสิบสาน!» คุณป้าหมาหันหลังวิ่งหนีทันที
«คิดจะหนีหรือ สายไปแล้ว!» ร่างเซี่ยอวี่วูบไหวดุจสายฟ้า ทะยานตามไป
หญิงผู้นั้นกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตู แต่กลับถูกเซี่ยอวี่เตะจนล้มคว่ำ เสียงดังสนั่น นางหน้าคะมำลงกับพื้นราวกับสุนัขกินอาจม
«คุณชายอวี่ไว้ชีวิตด้วย!»
คุณป้าหมาพลิกตัวนอนหงายบนพื้น ร้องวิงวอนเสียงดัง «เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า! ฮูหยินรองอยากให้พ่อบ้านรองแย่งลานเล็กแห่งนี้ไป แต่ท่านแม่ของเจ้าไม่ยอม ทั้งยังใช้แสงอสูรสีทองปกป้องเจ้า ข้าจึงไปรายงานนายท่าน นายท่านเป็นคนสั่งให้ใช้เลือดสุนัขดำทำลายวิชาอาคม!»
«ฮูหยินรอง พ่อบ้านรอง นายท่าน!» แววตาเซี่ยอวี่เย็นเยียบ «เมื่อแปดปีก่อน พวกเจ้าไม่ได้เป็นเช่นนี้!»
ภาพแล้วภาพเล่าปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา
เมื่อแปดปีก่อน บิดารักใคร่เอ็นดูบุตร เซี่ยอวิ๋นเซียวไว้วางใจเขาอย่างยิ่ง มอบกิจการใหญ่หลายแห่งในบ้านให้เขาดูแล ทั้งยังมอบภูเขาหงหยาให้เขา
ฮูหยินรองก็เอ็นดูเขาราวกับลูกแท้ ๆ ถึงกับฝากฝังเซี่ยหยางบุตรชายของนางให้เขาดูแล…
พอมาคิดถึงวันนี้ ช่างน่าขัน!
«ท่านพ่อ ฮูหยินรอง ที่แท้พวกท่านก็แค่ใช้ประโยชน์จากข้า!»
…
บนทางเล็กฝั่งตรงข้าม ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพาบ่าวรับใช้เจ็ดแปดคนเดินเร่งฝีเท้าเข้ามา คนผู้นี้ก็คือพ่อบ้านรองเซี่ยหุน
เมื่อเห็นคุณป้าหมาถูกเซี่ยอวี่เหยียบไว้ใต้เท้า เซี่ยหุนก็ตวาดเสียงเข้มทันที «ไอ้เดรัจฉาน หยุดกำเริบเสิบสานเดี๋ยวนี้! ปล่อยคุณป้าหมาทันที!»
เมื่อเห็นกำลังเสริมมาถึง คุณป้าหมาก็กลับมาวางอำนาจอีกครั้ง
นางตะโกนเสียงดัง «ไอ้เด็กชั่ว รีบไสหัวไป! ตอนนี้ข้าเป็นคนของฮูหยินรองแล้ว! หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่เส้นผม ฮูหยินรองจะหักขากับขาของแม่เจ้า!»
เซี่ยหุนก็ตวาดตำหนิเสียงเข้ม «ไอ้เดรัจฉาน รีบปล่อยคุณป้าหมาเสีย! จากนั้นคุกเข่าลงให้จับกุม พวกเราจะพาเจ้าไปพบนายท่าน!»
«เจ้าคือพ่อบ้านรองหรือ?»
เซี่ยอวี่เงยหน้าขึ้น สีหน้าหม่นคล้ำ แล้วถามเสียงขรึม «ได้ยินว่าเจ้าคิดจะไล่ครอบครัวของข้าออกจากลาน เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?»
«ไอ้เดรัจฉาน เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง!» เซี่ยหุนกล่าวเสียงเย็น «ปล่อยคุณป้าหมาก่อน แล้วคุกเข่ารับการจับกุม จากนั้นค่อยไปพูดกันต่อหน้านายท่าน!»
«ให้ข้าคุกเข่าหรือ?» ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาเซี่ยอวี่ ก่อนเขาจะก้มมองคุณป้าหมา
คุณป้าหมาร้องเสียงหลง «พ่อบ้านรองช่วยด้วย ไอ้เด็กชั่วจะฆ่าข้าจริง ๆ แล้ว!»
«ผู้ใดรังแกท่านแม่ สมควรตาย!»
แววตาเซี่ยอวี่เย็นชา เขายกมือสะบัด ปราณกระบี่เรียวบางเจ็ดสีพุ่งตัดผ่าน คอของคุณป้าหมาผู้ทำชั่วมานับไม่ถ้วนถูกฟันขาด!
ฉัวะ!
เลือดพุ่งราวน้ำพุ ศีรษะอัปลักษณ์ขนาดใหญ่กลิ้งหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น คุณป้าหมาถูกกระบี่เดียวบั่นคอ!
«ซี้ด! ฆ่าคนแล้ว!»
เซี่ยหุนกับบ่าวรับใช้ต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
คุณชายอวี่ก็คือคุณชายอวี่จริง ๆ พูดว่าจะฆ่าก็ฆ่า!
เซี่ยหุนรู้สึกเย็นวาบในใจ
«ไอ้เดรัจฉาน เจ้ากล้าฆ่าคนจริง ๆ!» เซี่ยหุนกัดฟันกรอด «เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด? ที่นี่คือลานหลังของตระกูลเซี่ย ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมากำเริบเสิบสานได้!»
เซี่ยอวี่หัวเราะเย็นชา «หากจะพูดถึงตัวการใหญ่ พ่อบ้านรองเซี่ยหุน เจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น»
เซี่ยหุนพลันหน้าซีด ตวาดว่า «เซี่ยอวี่ เจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าเป็นน้องชายแท้ ๆ ของฮูหยินรอง!»
«ผู้ใดรังแกท่านแม่ สมควรตาย!»
«ขวางมันไว้!» เซี่ยหุนตะโกนลั่น
เคร้ง!
ดาบและกระบี่ชักออกจากฝัก บ่าวรับใช้แปดคนพุ่งออกมา ตั้งขบวนขวางทางเซี่ยอวี่
บ่าวรับใช้เหล่านี้ล้วนเคยเป็นทหารติดตามของเซี่ยอวิ๋นเซียว นับเป็นกำลังรบที่แท้จริงของตระกูลเซี่ย มิอาจเทียบกับบ่าวไพร่ก่อนหน้านี้ได้
«คุณชายอวี่ พวกข้าได้รับคำสั่งให้คุ้มครองพ่อบ้านรอง» บ่าวรับใช้วัยกลางคนคนหนึ่งชักดาบออกมาตวาด
เซี่ยอวี่ไม่ถอย กลับก้าวไปข้างหน้า
เขาตบหน้าชายผู้นั้นฉาดหนึ่ง แล้วด่าว่า «เซี่ยจิ่ว เมื่อก่อนลูกชายคนเล็กของเจ้ายังซุกซนจนโดนพิษแมลงวิญญาณ ยาถอนพิษต้องใช้เงินสามสิบตำลึง เจ้าไปหยิบยืมจากญาติมิตรทั่วแล้วยังรวบรวมได้แค่สิบเจ็ดตำลึง ไปขอท่านพ่อข้าก็ได้มาเพียงสิบตำลึง ยังขาดอีกสามตำลึง หนึ่งเหรียญเงินก็อาจทำให้วีรบุรุษสิ้นหนทาง ทั้งที่ลูกชายของเจ้ากำลังจะพิษกำเริบจนสิ้นใจ…»
บ่าวรับใช้ที่ถูกตบมีสีหน้าละอาย ก้มหน้ากล่าว «สุดท้ายเป็นคุณชายอวี่ที่ได้ยินข่าว แล้วไปส่งยาถอนพิษถึงบ้านข้าน้อยกลางดึก…บุญคุณอันใหญ่หลวงของคุณชายอวี่ ข้าน้อยจะจดจำไปชั่วชีวิต!»
«แล้วเจ้าตอบแทนข้าอย่างไร?» เซี่ยอวี่ตวาดลั่น «ท่านแม่ของข้าถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมในตระกูลเซี่ยถึงเพียงนี้ พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่?»
«ข้า…คือ…»
เมื่อถูกเซี่ยอวี่ตวาดใส่ ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ ละอายจนแทบทนไม่ไหว ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ «ตอนคุณชายอวี่ช่วยลูกชายข้า ข้าเคยลอบตั้งสัตย์ว่าจะพลีชีพรับใช้คุณชาย แต่ข้ากลับทำไม่ได้ ข้ายอมรับโทษ ไม่ว่าจะฆ่าหรือเชือดก็ตาม!»
นับว่าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง
«เช่นนั้นจงตัดแขนทิ้งข้างหนึ่ง ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!» เซี่ยอวี่กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
«ขอรับ!»
จากนั้นเซี่ยอวี่ก็เดินไปหาคนที่อยู่ด้านหลังอีกคน เป็นบ่าวรับใช้ที่อายุน้อยกว่าเล็กน้อย