“มีปัญหา! ปัญหาใหญ่แล้ว!”
เหยาผิงอันสังเกตเห็นความผิดปกติในการเคลื่อนไหวของศัตรู จึงเหนี่ยวไกถี่ขึ้น
ยังดีที่ศัตรูอยู่ใกล้ แค่เล็งเห็นก็ยิงล้มได้ทีละคนไม่มีปัญหา แน่นอนว่าเงื่อนไขคือเขาต้องล็อกเป้าหมายให้ได้ก่อนที่ศัตรูจะหดกลับเข้าไป
หลังจากยิงศัตรูตายไปอีกหลายคน กลุ่มติดอาวุธเกือบร้อยคนที่พุ่งออกมาก็ล้มลงไปเกือบครึ่งแล้ว
แต่พวกมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถอยกลับไป
กลับยิ่งบุกเข้ามาใกล้กำแพงด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นและการโจมตีที่เด็ดขาดกว่าเดิม
เสียงปืนกลหนักคำรามมาจากระยะไกล เปลวไฟจากปืนเล็กยาววูบวาบอยู่ใกล้ ๆ แม้จะเป็นฝ่ายตั้งรับ แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประจำจุดยิงก็ล้มลงอย่างต่อเนื่อง
คนที่บาดเจ็บเล็กน้อยหรือถูกหมวกกันกระสุนช่วยรับกระสุนไว้ พักหรือพันแผลเล็กน้อยแล้วก็กลับมายิงต่อ
ส่วนคนที่บาดเจ็บสาหัส หมดสติ หรือเสียชีวิต หน่วยเปลสนามที่จัดเตรียมไว้ก็รีบหามไปยังห้องพยาบาลด้านหลัง
ศัตรูกว่ายี่สิบคนที่อยู่สองข้างประตูใหญ่ด้านหน้าถูกกำจัดหมดแล้ว
บริเวณนั้นเป็นเขตป้องกันหลัก
แต่ศัตรูทางเหนือกลับยังไม่ถอย บางคนอาศัยความมืดพุ่งเข้ามาใกล้พอจะจุดระเบิดในมือแล้วขว้างข้ามกำแพง
ตูม ๆ ๆ...
การป้องกันฐานยิ่งยากขึ้นไปอีก
ปืนกลเบาบนดาดฟ้าถูกย้ายไปทางเหนือ เหยาผิงอันก็ไปด้วย
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธที่อยู่สองข้างประตูชั้นล่าง นอกจากสองคนที่ยังเฝ้าระวังแล้ว คนอื่น ๆ ก็วิ่งไปประจำจุดยิงตามกำแพงด้านเหนือ แล้วยิงออกไปข้างนอก
ผ่านไปสองนาที
เหยาผิงอันยิงทหารราบเบาคนหนึ่งตาย ขณะที่กำลังจะมองหาเป้าหมายถัดไป จู่ ๆ ใจก็วูบ ดวงตาหันไปทางประตูใหญ่ด้านตะวันออก
เป็นการตรวจจับวิกฤต
และวิกฤตก็กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ