ศัตรูถอนกำลังไปแล้ว
ความรู้สึกถึงวิกฤตจาง ๆ ที่วนเวียนอยู่ในใจหายไปจนหมด
แต่คนในฐานยังไม่ผ่อนคลาย เหยาผิงอันเองก็ยังไม่ได้ลงไปข้างล่าง
ไฟสปอตไลต์ส่องไปยังทะเลทรายด้านนอก เจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงกรูกันออกมา ลำเลียงผู้บาดเจ็บไปยังด้านหลัง ซ่อมแซมแนวป้องกันใหม่ พร้อมทั้งนำอาหารร้อนกับน้ำร้อนมาส่ง
เหยาผิงอันกับพวกนั่งแหมะลงบนพื้น เนื้อตัวมอมแมม พอสบตากันก็หัวเราะออกมาอย่างโล่งอกที่รอดตายมาได้
อาหารกับชาร้อนถูกนำมาส่ง
พวกเขานั่งกินกันอยู่บนพื้นอย่างเอร็ดอร่อย
แม้จะไม่ได้วิ่งไปไหนมาก แต่ตอนนี้ทุกคนกลับรู้สึกท้องว่าง ต้องการอาหารมาเติมพลังอย่างเร่งด่วน
เมื่อกินอิ่มแล้วก็วางกล่องอาหารลง ยกแก้วสเตนเลสที่มีชาเขียวอุ่นลงแล้วขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ฐานก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เหยาผิงอันลุกขึ้นมองออกไปนอกกำแพงฐาน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถือปืนไรเฟิลลงไปข้างล่าง
“หัวหน้า ผมอยากออกไปดูข้างนอกหน่อย”
“ออกไปเหรอ?” เถียนโหย่วเหวยมองเหยาผิงอันอย่างไม่เข้าใจ
แม้จะมองไม่เห็นศัตรูด้านนอกแล้ว แต่พวกมันอาจซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อเตรียมโจมตีอีกครั้ง ออกไปจากฐานตอนนี้ไม่ปลอดภัยเลย
“แหะ ๆ ผมอยากออกไปดูว่ามีของที่ยึดมาได้อะไรบ้าง” เหยาผิงอันบอกจุดประสงค์ของตัวเองอย่างไม่ปิดบัง
เถียนโหย่วเหวยได้ยินก็ปฏิเสธทันที “ไม่ได้ ข้างนอกอันตรายเกินไป นาย...”
“หัวหน้า ทั้งเรื่องระเบิดตรงทางเข้าด้วย ผมอยากออกไปดูสถานการณ์เหมือนกัน”
“...ก็ได้ ฉันจะส่งคนไปกับนาย” เถียนโหย่วเหวยนิ่งคิดอยู่หลายวินาทีก่อนจะไม่ปฏิเสธอีก