ท้ายที่สุด เสียงของหวังไห่ก็สูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ สีหน้าเผยความยินดีออกมา
ไม่ต้องรอให้เขาพูด ผู้จัดการทั้งสองก็ทุบโต๊ะด้วยความตื่นเต้นแล้ว
หลังวางสาย ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทั้งคู่ หวังไห่ก็ยิ้มจนเห็นฟัน «สถานกงสุลอนุมัติแล้ว ตอนนี้เราเตรียมตัวกันเลย รีบออกเดินทางให้เร็วที่สุด สถานกงสุลจะส่งคนไปรับที่จุดหนึ่งทางเหนือของเบงกาซี 5 กิโลเมตร»
«เยี่ยมไปเลย!»
แม้ทั้งคู่จะเดาผลได้อยู่แล้ว แต่เมื่อหวังไห่ยืนยัน พวกเขาก็ยังอดโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นไม่ได้
«เอาละ รีบไปจัดคน ตรวจรถ คันไหนต้องเติมน้ำมันก็เติม เตรียมพร้อมแล้วให้ใช้วิทยุสื่อสารแจ้งฉันด้วย ฉันต้องไปเฝ้าระวัง เผื่อศัตรูบุกมาอีก»
«ครับ!»
ทั้งสามลุกขึ้นวิ่งออกจากห้อง หวังไห่ตรงลงไปชั้นล่าง ส่วนผู้จัดการทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานอีกห้อง เพื่อแจ้งคนหลายคนที่รออยู่ข้างใน
«พวกนายสี่คนรีบจัดคนไปตรวจรถ พวกนายสามคนไปปลุกทุกคน เอาของจำเป็นติดตัวไปด้วย ของที่ไม่จำเป็นห้ามเอาไป บอกพวกเขาด้วยว่าเรากำลังหนีตาย ไม่ได้ย้ายบ้าน!»
«ครับ!»
«ส่วนคนที่เหลือ มากับพวกเรา ช่วยกันถอดอุปกรณ์ที่ถอดได้ ทั้งคอมพิวเตอร์กับโทรศัพท์ ที่เหลือทิ้งไว้ทั้งหมด!»
«เข้าใจแล้ว!»
ทุกคนเริ่มขยับลงมือทันที
ส่วนหวังไห่ขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า พบเหยาผิงอันที่บรรจุกระสุนเสร็จแล้วและกำลังลาดตระเวนอยู่
«ผิงอัน!»
«พี่ไห่»
«สถานกงสุลอนุมัติให้เราถอนกำลังไปเบงกาซีแล้ว คนในฐานเริ่มลงมือกันหมด เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น พอเตรียมรถกับคนข้างล่างเสร็จก็ออกเดินทางทันที»
«รู้แล้วพี่ไห่ ผม...»