เข้าไปในเขตโรงงาน ก่อนหยุดอยู่หน้าตึกสองชั้นที่เรียงรายกันเป็นแถว
จูฉู่หมิง หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย เดินเข้ามาทักทาย
“สภาพที่นี่ไม่ค่อยดีนัก ทุกคนคงต้องทนลำบากกันหน่อย เหยาผิงอันกับเหลียวซิ่วเจี๋ยอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนหลี่เสี่ยง พวกนายสี่คนเป็นทีมเดียวกัน อยู่ห้องข้าง ๆ อีกสี่คนอยู่ทางโน้น ห้องละสองคน”
“ครับ!”
คนอื่น ๆ หิ้วสัมภาระเข้าไปแล้ว ส่วนเหยาผิงอันกับเหลียวซิ่วเจี๋ยถูกจูฉู่หมิงรั้งตัวไว้
“คืนนี้กับพรุ่งนี้กลางวันพักผ่อนปรับเวลานอนได้ เริ่มเข้าเวรกะดึกคืนพรุ่งนี้ มีปัญหาไหม?”
“ไม่มีครับ”
“อืม พรุ่งนี้เช้าหลังตื่นแล้วมาหาฉันที่ห้องทำงาน อยู่ชั้นบน ห้องแรกทางซ้าย เดี๋ยวฉันพาเดินดูรอบค่าย”
“ได้ครับ หัวหน้าจู”
จูฉู่หมิงพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
เหลือเหยาผิงอันกับเหลียวซิ่วเจี๋ยมองหน้ากัน ก่อนก้มลงยกสัมภาระของตัวเองแล้วเข้าไปในหอพัก
ทั้งคู่โยนสัมภาระเข้าไปในตู้ แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
ห้องนี้จัดวางของเรียบง่ายมาก
มีตู้เสื้อผ้าชิดผนัง เตียงเดี่ยวกว้างประมาณ 1.2 เมตรสองเตียงถูกกั้นด้วยฉากสูง 1.5 เมตร นอกจากนี้ยังมีโต๊ะเขียนหนังสืออีกสองตัว แค่นั้นเลย
ของใช้สำหรับอาบน้ำล้างหน้าวางอยู่ในตู้ ทั้งสบู่เหลวอาบน้ำและแชมพูเป็นยี่ห้อในประเทศ คุณภาพใช้ได้เลย
หลังตรวจดูของเรียบร้อย เหยาผิงอันเลือกเตียงด้านใน ส่วนเหลียวซิ่วเจี๋ยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หย่อนก้นลงบนเตียงด้านนอก ถอดรองเท้าและถุงเท้า แล้วขึ้นไปนอนทันที
เห็นอีกฝ่ายทำแบบนั้น เหยาผิงอันที่ตอนแรกคิดว่าจะอาบน้ำล้างเท้าก็ล้มตัวลงนอนตามไปเลย
เขาหลับยาวจนตื่นเองตามธรรมชาติ พอเหลือบดูเวลาบนนาฬิกาดิจิทัลที่ข้อมือ ก็เห็นว่าเป็นเวลา 10 นาฬิกา 7 นาทีของเช้าวันที่ 22 กรกฎาคม ตามเวลาท้องถิ่น
ลุกจากเตียงแล้วมองไปยังเตียงของเหลียวซิ่วเจี๋ย อีกฝ่ายไม่อยู่แล้ว
ขณะที่เขากำลังสวมรองเท้าและแต่งตัว ประตูห้องก็เปิดออก เหลียวซิ่วเจี๋ยถือกะละมังเดินเข้ามาจากด้านนอก