"หมอหลี่ก็เป็นผู้ใหญ่ของท่าน ทำไมท่านถึงดูหมิ่นเขาได้ขนาดนั้น?"
คนที่พูดคือฉีหลิน
เห็นเฉินฮวาหยิ่งยโสไม่เห็นใครในสายตาจนทนไม่ไหวจริงๆ
คำพูดไม่เหมาะสมเมื่อครู่ก็ช่างเถอะ
ตอนนี้หมอหลี่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขายังพูดซ้ำๆ ว่าความสามารถของหมอหลี่ต่ำเกินไป นี่มันเหมือนกับการตบหน้าคนอื่นชัดๆ!
เฉินฮวาเหลือบมองนางแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้ดูหมิ่นเขา แค่พูดถึงข้อเท็จจริงเท่านั้น"
"ยังไงก็ไม่ควรพูดแบบนี้ รีบขอโทษหมอหลี่เดี๋ยวนี้!" ฉีหลินโกรธจัด
"ไม่ได้ๆ ที่จริงเป็นเพราะข้าผู้เฒ่ามีความรู้แคบ พรสวรรค์ต่ำเกินกว่าจะเข้าตาหมอเทวดาได้ คุณหนูฉีไม่ต้องพูดอีกแล้ว ยิ่งกว่านั้นที่ข้าทำสัญญาไว้ก่อนก็เป็นความสมัครใจของข้าเองทั้งหมด"
ในตอนนี้
หมอหลี่เริ่มตื่นตระหนกทันที
ให้ศิษย์ของหมอเทวดามาขอโทษเขา? นั่นไม่ใช่การตบหน้าเขาหรือ!
อีกอย่างเป็นเขาที่กระตือรือร้นจะขอเป็นศิษย์เฉินฮวาเอง ฝ่ายนั้นไม่รับเขาก็ให้ขอโทษ คุยไปนอกบ้านแล้วหน้าแก่ๆ ของเขาจะไปไว้ที่ไหน!
"เมื่อครู่ข้าผู้เฒ่าตาไม่มีหยกไม่รู้จักเขา ได้ล่วงเกินหมอเฉิน หวังว่าหมอเทวดาจะไม่ถือสา"
สิ่งที่ทำให้ฉีหลินประหลาดใจคือ
หมอหลี่ไม่เพียงแต่ห้ามนางไม่ให้เฉินฮวาขอโทษ
กลับกลับขอโทษเฉินฮวาแทน สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจถลึงตาใส่เฉินฮวา คิดในใจว่า "เจ้านี่ก็แค่หมอเก่งกว่าหน่อยเดียว จะหยิ่งผยองอะไรนักหนา ช่างอวดดีจริงๆ! แม้แต่ความเคารพผู้ใหญ่ขั้นพื้นฐานก็ไม่รู้จัก!"
"คนที่มีความประพฤติไม่ดี ถึงวิชาแพทย์จะเก่งก็เป็นภัย!"