ประตูเปิดออก
หกตาสบกัน บรรยากาศในทันใดนั้นก็กลายเป็นความอึดอัด
“หลินหลิน เธอเข้ามาได้ยังไง ฉันไม่บอกให้เธอรออยู่ข้างนอกสักพักหรือไง”
“หึ ถ้าฉันรอต่อไป คงถูกแกขายไปซะก่อน!” ฉีหลินจ้องฉีเทียนฉี่อย่างเย็นชา
จากนั้นก็หันมามองเฉินฮวาที่อยู่ข้างๆ พลางเอ่ยอย่างโกรธจัด “แกใช้คาถาอะไรใส่ปู่ของฉันกันแน่?”
“เธอคิดมากไปแล้ว” เฉินฮวาย่นปาก
สถานการณ์แบบนี้ก็เกินความคาดหมายของเขาเช่นกัน
แต่ตอนนี้ อยากจะถามเรื่องหยกจากท่านผู้เฒ่าฉีคงเป็นไปไม่ได้แล้ว คนแก่เพิ่งฟื้น สมองยังไม่ค่อยปลอดโปร่ง พูดจาไม่รู้เรื่อง คงถามอะไรไม่ได้ความ
คิดอยู่นิดหน่อย เฉินฮวาก็ตัดสินใจจะออกจากบ้านตระกูลหลินก่อน แล้วค่อยหาจังหวะเหมาะๆ มาถามทีหลัง
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับฉีเทียนฉี่ “ท่านผู้เฒ่าฉี ร่างกายของท่านเพิ่งจะดีขึ้น ยังไม่ควรพูดมาก พักผ่อนเยอะๆ เถอะ พรุ่งนี้ผมจะมาดูอาการท่านใหม่”
“ขอตัวก่อนนะ”
“ไป? จะไปไหน?” ฉีเทียนฉี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง “เฉินฮวา เธอเป็นลูกเขยตระกูลฉี ตระกูลฉีก็คือบ้านของเธอ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!”
ได้ยินดังนั้น
เฉินฮวาก็ยิ้มบางๆ “น้ำใจของท่าน ผมรับไว้ด้วยความเคารพ แต่ผมขอออกไปพักที่โรงแรมข้างนอกดีกว่า”
เหลือบมองฉีหลินที่อยู่ข้างๆ
พอเห็นใบหน้าเย็นชาของอีกฝ่าย เฉินฮวาก็อดประชดประชันตัวเองไม่ได้ “ผู้หญิงคนนี้ยังคงวางท่าเหนือชั้นเหมือนเดิม ไม่คิดว่าฉันมาเป็นลูกเขยบ้านเขาเสียหน่อยเหรอ?”
“อ้อ! ที่แท้เธออยากออกไปพักโรงแรมนี่เอง...ฮ่าๆ ดูสิ คนแก่อย่างฉันช่างไม่เข้าใจอารมณ์หนุ่มสาว งั้นพวกเธอรีบไปเถอะ คืนนี้ไม่ต้องระวังตัวให้มากนัก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ!”