"แค๊กๆ แค๊กๆ!"
ฉีเทียนฉี่ไออยู่พักหนึ่ง
เลือดสีดำกองหนึ่งถูกเขาบ้วนออกจากปาก ย้อมผ้าปูเตียงสีขาวให้กลายเป็นสีดำ
แต่หลังจากที่เลือดก้อนนี้ออกมา เขาไม่เพียงไม่รู้สึกทรมาน กลับรู้สึกว่าช่วงเวลานี้ทั้งตัวมีแต่ความสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
"ท่านผู้เฒ่าฉี รู้สึกอย่างไรบ้าง?" เฉินฮวาถาม
"ดี ดีจนพูดไม่ออกเลย!" ฉีเทียนฉี่มองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น รีบรู้ได้ทันทีว่าคนที่ช่วยตัวเองไว้คือเฉินฮวาที่อยู่ตรงหน้า พูดด้วยความดีใจว่า "ขอบคุณท่านหมอใหญ่ที่มีพระคุณช่วยชีวิต!"
พูดจบ
เขาก็พลิกตัวลงจากเตียง
อยากจะคุกเข่ากราบให้เฉินฮวา
แต่เฉินฮวาไม่ให้เขาทำอย่างนั้น กลับประคองเขาไว้ แล้วยิ้มพูดว่า "ท่านผู้เฒ่าฉี อย่าเลยครับ ถ้าให้อาจารย์ของผมรู้ว่าท่านผู้ใหญ่มาคุกเข่าให้ผม ผมคงต้องโดนลงโทษเอาวันนี้"
"อาจารย์?"
ได้ยินดังนั้น ฉีเทียนฉี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเป็นประกาย
ในสมองลอยขึ้นมาถึงภาพบางอย่างจากหลายปีก่อน
จากนั้นก็เข้าใจทันที สูดลมหายใจลึก มองเฉินฮวาด้วยความประหลาดใจเต็มที่ "เจ้าคือศิษย์ของนางหมอหญิงเซียนคนนั้นหรือ?"
"ในบรรดานามของอาจารย์ผม ดูเหมือนจะมีนามหนึ่งที่เรียกว่าหมอหญิงเซียน" เฉินฮวาคิดแล้วตอบ
หมอเซียน?
ได้ยินคำเรียกนี้
หมอหลี่ที่อยู่ด้านข้างสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ราวกับนึกถึงเรื่องใหญ่บางอย่าง
"ท่านฉี ท่านพูดถึงคนที่ถูกเรียกว่าหมอหญิงเซียน ปิงซินโหรว คนนั้นหรือ?"
"ใช่! ใช่แล้ว! สิบกว่าปีก่อน ข้าเคยพบผู้มีพระคุณท่านนั้นครั้งหนึ่ง ตอนนั้นข้าบาดเจ็บสาหัส คิดว่าคงตายแน่ โชคดีที่ผู้มีพระคุณท่านนั้นผ่านมาและช่วยข้าไว้ ไม่เช่นนั้นข้าก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ ไม่อยากเชื่อเลย วันนี้ศิษย์ของนางมาช่วยข้าอีก ช่างเป็นบุพเพสันนิวาสจริงๆ!"