เฉินฮวาปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาตกตะลึงทันที
ไม่ใช่ว่า ผู้ชายยุคนี้ใจร้ายกันขนาดนี้เลยหรือ?
เฉินฮวาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า? ถ้าไม่มีก็กรุณาปล่อยมือ ผมรีบ"
เขาหิวมาทั้งวันแล้ว
กำลังจะหาที่พักก่อน
แล้วออกไปหาร้านอาหารกินอะไรสักอย่าง ไม่มีอารมณ์มาเสียเวลาที่นี่ และถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นนักต้มตุ๋นล่ะ? อยู่ข้างนอกต้องรู้จักระวังตัวจากคนอื่นไว้บ้าง!
"เป็นแบบนี้ค่ะ หนุ่มหล่อ หนูถูกพวกอันธพาลจ้องไว้ ถ้าคุณไม่ช่วยหนู หนูก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือพวกมัน คุณจะทนเห็นหนูถูกรังแกแบบนั้นได้อย่างไร?"
แต่หญิงสาวกลับยิ่งจับแน่นขึ้น
มือข้างหนึ่งยังคว้าแขนเขาไว้
"กลางวันแสกๆ ที่ไหนมีอันธพาล คุณคิดไปเองหรือเปล่า?"
เฉินฮวาพูดพลางเหลือบตามองรูปร่างหน้าตาของหญิงสาว
พบว่าผิวของเธอขาวมาก แต่งหน้าอย่างประณีต แต่ดูสมองไม่ค่อยดี...
"ไม่ใช่ค่ะ ดูนั่นไง พวกนั้น ตามหนูมาทั้งทางแล้ว!" หญิงสาวหันไปชี้ข้างทางทันที
เฉินฮวามองตามนิ้วชี้ของเธอ
เห็นจริงๆ ว่าข้างรถสีขาวคันหนึ่ง มีหนุ่มๆ ห้าคนแต่งตัวประหลาดยืนอยู่
เมื่อเขาหันไป พวกนั้นก็มองเขาพอดี
เฉินฮวามองด้วยสายตาที่สั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็ส่ายหัว "ขอโทษนะ ผมช่วยคุณไม่ได้ หาคนอื่นเถอะ"
ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นยังไง แต่เฉินฮวาไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน