"คุณทำอะไรน่ะ?"
เฉินฮวานิ่งไปชั่วขณะเพราะจู่ๆ ก็ถูกหล่อนจูบ
รีบขยับตัวออกไปยืนห่างๆ ทันที
"รางวัลไงล่ะ คุณเป็นผู้ช่วยชีวิตฉันเลยนะ ถ้าคุณไม่เข้ามาช่วยทันเวลาละก็ ตอนนี้ฉันคงถูกพวกนั้นจับตัวไปแล้ว" เจียงโหยวขยิบตาสองข้างที่สดใสราวกับจะเปล่งประกาย มองดูไร้เดียงสาน่ารักมาก
ตอนนี้มองเฉินฮวาราวกับจะเต็มไปด้วยประกายดาว
"รางวัลแบบนี้ก็แปลกดีนะ"
เฉินฮวาเหลือบมองหล่อน ตอนนี้เขาเชื่อแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นพวกเดียวกับกลุ่มวัยรุ่นปั่นหัว
เพราะความโง่เขลาบริสุทธิ์ที่แววตาของหล่อนแสดงออกมานั้น แกล้งทำไม่ได้หรอก
"แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นี้ หนุ่มหล่อ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตฉัน ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณเป็นรางวัลดีไหม?" เจียงโหยวยิ้มแย้มมองเฉินฮวาพูด
"คุณจะเลี้ยงข้าวฉันเหรอ?" เฉินฮวาเลิกคิ้วขึ้น นี่ทำให้เขาสนใจขึ้นมาบ้างจริงๆ
เพราะตอนนี้เขาก็หิวมามั้งวันแล้ว อยู่ในช่วงที่หิวที่สุด
ตอนนี้ไม่มีอะไรทำให้เขาตื่นเต้นได้เท่าอาหารมื้อหนึ่งอีกแล้ว
เจียงโหยวยิ้ม: "ใช่แล้ว คุณช่วยฉันไว้ ฉันต้องเลี้ยงข้าวคุณตอบแทนสิ!"
"งั้นก็ได้ ไปกินที่ไหน?" เฉินฮวาไม่เกรงใจ
"บ้านฉันอยู่ใกล้ๆ นี่ ไปบ้านฉันก่อนแล้วกัน" เจียงโหยวพูดพลางดึงกระโปรงขาวสั้นของตัวเอง ทันใดนั้นก็เห็นรอยขาดเพิ่มขึ้นมาบนกระโปรง ดูเหมือนเพิ่งถูกของมีคมบาดตอนเมื่อกี้
หล่อนทำหน้าน้อยใจพูด: "กระโปรงฉันขาด ต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนก่อน"
เห็นดังนั้น
เฉินฮวาก็ชะโงกมองไปที่ตัวหล่อนโดยไม่รู้ตัว
เห็นจริงๆ ว่าบนกระโปรงขาวสั้นแค่เข่ามีรอยขาดยาวกว่าสิบเซนติเมตร เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนนวลวับๆ แวบๆ ดูยั่วยวนใจ และในมุมหนึ่งเฉินฮวาแทบจะเห็นกางเกงในสีชมพูด้วยซ้ำ