"ฉัน...ฉันแค่เป็นห่วงเกินไป!" ฉีเหม่ยอี๋สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเถียงกลับว่า "หลินหลิน นี่เธอจะพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง หรือว่าเธอจะสงสัยฉันเหมือนไอ้บ้านนอกนี่ว่าฉันเป็นคนวางยาพิษ?"
"ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น" ฉีหลินสีหน้าเย็นชา ต่อให้มีข้อสงสัยก็ไม่กล้าพูดมั่วโดยไม่มีหลักฐาน
"พี่สาว แล้วเธอจะเข้าข้างคนนอกได้ยังไง? หรือว่าเพราะคิดว่าตัวเองกำลังจะแต่งงานกับไอ้บ้านนอกนี่ เลยเริ่มมองเจ้าเด็กป่านี่เป็นสามีตัวเองแล้ว สามีภรรยาตามกันไปหมดเลยหรือไง!"
อวี๋เฉียวเฉียวหัวเราะเย็นเยาะ พยายามจะเรียกความยุติธรรมให้แม่ตัวเอง
"พูดอะไรของเธอ!"
พอได้ยินประโยคนั้น ฉีหลินก็โกรธขึ้นมาทันที
"โมโหแล้วสิ แสดงว่าฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ" อวี๋เฉียวเฉียวหัวเราะเยาะ
"เธอ!" ฉีหลินจะระเบิดอารมณ์ทันที แต่พอคิดได้ว่าตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือการรักษาปู่ให้หาย กำปั้นที่กำแน่นก็ค่อย ๆ คลายออก แล้วพูดว่า "ฉันไม่มีเวลามานั่งเถียงกับพวกเธอตอนนี้"
"ปู่โดนวางยาพิษหรือเปล่า ให้เฉินฮวาลองดูก็รู้ ถ้าใครขวางไว้ ก็แปลว่าคนคนนั้นแหละเป็นคนวางยา!"
พอพูดจบ
ห้องก็เงียบลงทันที
ฉีต้าอวี้กับฉีเหม่ยอี๋ตอนนี้สีหน้าแย่มาก
ทั้งสองคนส่งสายตากันไปมา แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา กลัวว่าจะทำให้ฉีหลินยิ่งสงสัย
ฉีหลินกวาดตามองทุกคนในห้องอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปทางเฉินฮวาพร้อมพูดว่า "ปู่ของฉันฝากไว้กับนายด้วย ถ้านายรักษาเค้าได้ เรื่องแต่งงานฉันขอคิดดูอีกที"