หลินเฟิงไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป จึงก้าวออกมายืนขึ้นพูดตรงๆ ว่า
"ในเมื่อมาแล้ว ก็ส่งหินหยางขั้วโลกออกมาเถอะ อย่าคิดจะขัดขืนเลย ขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์!"
"แกมันบ้าไปแล้วหรือไง ต่อให้เป็นมือสังหารเลือดเย็นก็ไม่กล้าพูดกับข้าแบบนี้!"
ฉินเทียนจู้หัวเราะเย็น
หลินเฟิงส่ายหน้า ร่างกายหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา
เร็วจนน่าตกใจ!
วินาทีถัดมา
เขาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉินเทียนจู้ในระยะเพียงหนึ่งเมตร ยื่นมือขวาออกไปคว้าฉินเทียนจู้
ฉินเทียนจู้รูม่านตาหดเกร็ง สัญชาตญาณของนักสู้ ทำให้เขาตอบโต้กลับทันที
แต่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง!
หลินเฟิงคว้าคอเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย
จากนั้น
รีบยื่นมืออีกข้างล้วงเข้าไปในเสื้อของเขา
หลังจากหยิบหินหยางขั้วโลกมาไว้ในมือได้แล้ว หลินเฟิงถึงได้โยนฉินเทียนจู้ทิ้งอย่างไม่ใยดี
"ปัง!"
ฉินเทียนจู้ซึ่งอยู่ขั้นดินเหนียวยังถูกเหวี่ยงออกไปไกลกว่าสิบเมตร สุดท้ายก็กระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง พ่นเลือดออกมาเป็นกำใหญ่
ภาพนี้
เกิดขึ้นเร็วเกินไป!
จนกระทั่งฉินเทียนจู้กระแทกเข้ากับลำต้นไม้
มือสังหารเลือดเย็นและฉินคุนที่อยู่ข้างๆ ถึงได้ตั้งสติได้
มือสังหารเลือดเย็นสีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ
ส่วนฉินคุนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที กระโดดหนึ่งครั้งก็ข้ามไปไกลกว่าสิบเมตร มาถึงข้างกายฉินเทียนจู้ แล้วประคองเขาลุกขึ้น
"จู้จื่อ นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ไม่...ไม่เป็นไร"
ฉินเทียนจู้เช็ดเลือดที่มุมปาก สีหน้าครึ้มเคร่งมองหลินเฟิง
ถึงตอนนี้
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ไม่ธรรมดา?
แต่เขาก็ไม่ได้เกรงกลัวมากเกินไป!
ในความคิดของเขา
หลินเฟิงอาศัยเพียงวรยุทธ์ความคล่องแคล่ว ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด
ถ้าเขาจริงจังขึ้นมา อีกฝ่ายจะเอาชนะเขาได้อีกไม่ง่ายขนาดนั้น!