ความมืดยามค่ำคืนอันเวิ้งว้าง เงียบสงัดไร้เสียง
หลินเฟิงเดินไปพลางสำรวจศิลาสองขั้วหยินหยางในมือไปพลาง
หินสองก้อนนี้วางรวมกัน
ช่างลึกลับซับซ้อนยิ่งนัก
พลังหยินหยางสองกระแสหลอมรวมสลับกัน
กลับก่อเกิดเป็นภาพแผนผังไทเก็กหยินหยางจางๆ บนฝ่ามือของเขา
ในแผนผัง ปลาหยินหยางสองตัวหมุนวนช้าๆ ปลดปล่อยสนามพลังอันลึกลับที่คล้ายมีคล้ายไม่มี
หยางคือชีวิต
หยินคือความตาย!
ชีวิตและความตาย วัฏจักรไม่รู้จบ!
"สมกับเป็นพลังที่ถือกำเนิดมาตั้งแต่ฟ้าดินเริ่มก่อตัว หากนำพลังหยินหยางสองกระแสเข้าสู่ร่าง ระหว่างหลอมร่างกาย ก็ยังสามารถผสานเข้ากับจินตันในร่างกาย ช่วยให้ข้าทลายกำแพง ก้าวเข้าสู่ขั้นอินฟันทรีได้!"
แววตาหลินเฟิงวาบประกายเฉียบคม
แต่ไม่นานนัก
สีหน้าของเขาก็กลับสงบลง
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะดีใจมาก
แต่ตอนนี้เมื่อนึกถึงเรื่องของเฉินอีหนัวขึ้นมา ก็ยากที่จะยิ้มออก
"เอาล่ะ ตามข้ามานานขนาดนี้! ถึงเขตปลอดภัยแล้ว เจ้าออกไปได้แล้ว"
หลินเฟิงหันกลับไปมองมือสังหารเลือดเย็นที่อยู่ด้านหลัง
มือสังหารเลือดเย็นกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง พอได้ยินคำพูดของหลินเฟิงก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนตามมาไกลถึงยี่สิบกว่าลี้แล้ว
"ผู้อาวุโส ข้า..."
เขามองหลินเฟิง เอ่ยปากแล้วก็หยุด
"อย่ามาเล่นลูกไม้อะไรกับข้า หากตามมาอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
หลินเฟิงพูดเรียบๆ แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
มือสังหารเลือดเย็นมองแผ่นหลังของหลินเฟิง กัดฟันแล้วก็ยังตามต่อไป
"ผู้อาวุโส!"
"วูม!"
หลินเฟิงหันขวับ
มือหนึ่งคว้าคอของมือสังหารเลือดเย็นไว้ ยกเขาลอยขึ้น พูดเสียงเย็นชา:
"พูดแล้วฟังไม่เข้าใจหรือไง?"
"ผ...ผู้อาวุโส! ข้า... ข้าอยากจะเจรจาธุระกับท่าน"
มือสังหารเลือดเย็นถูกบีบคอจนหน้าแดงก่ำ เสียงขาดเป็นห้วงๆ พูดอย่างยากลำบาก