"ท...ท่านผู้อาวุโส"
มือสังหารเลือดเย็นดิ้นรนลุกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
น่าสงสาร อ่อนแอ และไร้หนทาง!
ในมือของชายหนุ่มตรงหน้า เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนลูกไก่ตัวน้อย
ไม่!
แม้แต่ลูกไก่ก็ยังสู้เขาไม่ได้!
หลินเฟิงเดินไปข้างหน้ามือสังหารเลือดเย็น ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือขวาออกไปตรงๆ ตั้งใจจะใช้วิชาชิงความทรงจำ
ฉากนี้
ทำเอาหูมือสังหารเลือดเย็นแทบทรุด!
คิดว่าหลินเฟิงจะฆ่าเขา จะบีบหัวของเขาให้แตก!
"ปั้ง!"
มือสังหารเลือดเย็นคุกเข่าลงทันที ก้มกราบไม่หยุด พูดด้วยความหวาดกลัว:
"ท่านผู้อาวุโส ผมผิดไปแล้ว! ผมรู้แล้วว่าผิด ขอร้องท่านเถอะ ขอชีวิตหมาๆ ของผมไว้เถอะ ขอแค่ท่านไว้ชีวิตผม ต่อจากนี้ผมจะเป็นหมาให้ท่าน ท่านจะให้ผมทำอะไรผมก็ยอมทำทั้งนั้น!"
เขาฉลาดมาก!
รู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้ได้ จึงรีบคุกเข่าร้องขอชีวิต
นี่เป็นเพียงวิธีเดียวที่จะมีชีวิตรอด!
สายตาหลินเฟิงลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เจ้าคนแก่นี่
ก็รู้จักยืดหยุ่นได้ดีเหมือนกัน ฉับไวไม่ลังเล
"เอาาหินหยินขั้วโลกออกมาเถอะ"
หลินเฟิงพูดเสียงเรียบ
มือสังหารเลือดเย็นได้ยินแล้วแม้จะไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้จะกล้าพูดอะไรอีก รีบหยิบก้อนหินเล็กๆ ออกจากอกเสื้อ
ก้อนหินมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสี่ห้าเซนติเมตร ทั้งก้อนเป็นสีดำ ดูเหมือนถ่านหินก้อนเล็กๆ แต่เมื่อกำไว้ในมือกลับเย็นเฉียบมาก
นอกจากนี้
บนก้อนหินยังมีปราณหยินจางๆ แผ่ออกมา
"นี่คือหินหยินขั้วโลกหรือ? ปราณเย็นเยียบถึงกระดูก ช่างมหัศจรรย์จริงๆ"