“ท่านอธิการบดีหวัง คำพูดของท่านหนักไปหน่อยนะครับ คืนนี้ทุกคนมาสังสรรค์กันอย่างมีความสุข ไม่จำเป็นต้องทำให้ถึงขนาดนี้”
ตอนนั้นเอง โอวหยางซิวเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงรีบเอ่ยขึ้นมาประนีประนอม
“อาจารย์โอวหยาง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านอย่ามายุ่ง”
หวังเทียนเกาไม่ยอมให้เกียรติโอวหยางซิวเลยแม้แต่น้อย
ถึงแม้โอวหยางซิวจะเป็นครูอาวุโสของมหาวิทยาลัย แต่เขาคือรองอธิการบดี!
ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งหรืออำนาจ ล้วนเกินกว่าโอวหยางซิวจะเทียบได้!
“คนบางคนถ้าไม่สั่งสอนขัดเกลาเสียบ้าง ก็จะไม่มีวันรู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“ท่านประธานอวิ๋นพูดดีๆ เพื่อให้เกียรติเขา! ส่วนฉัน หวังเทียนเกา ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติขนาดนั้น...”
“สิ่งที่ฉันดูถูกที่สุดก็คือคนที่ตัวเองไม่มีความสามารถ แต่ชอบทำเป็นวางมาด! ก็แค่คนไร้ค่าเท่านั้น!”
หวังเทียนเกามองไปที่หลินเฟิง วิพากษ์วิจารณ์อย่างไม่เกรงใจ
อันที่จริง ตั้งแต่ตอนอยู่ที่ห้องโถงด้านนอก เขาก็รู้สึกไม่ชอบหน้าหลินเฟิงอยู่แล้ว ตอนนี้ก็แค่หาโอกาสระบายออกมาเท่านั้น
“คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วตัวเองเท่ห์นักหรือไง?”
หลินเฟิงเปลือกตากระตุกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ลึกซึ้งจ้องมองหวังเทียนเกาอย่างสงบ
ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของหลินเฟิง หัวใจของหวังเทียนเกาก็ตึงขึ้นมาทันใด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกปีศาจร้ายจ้องมองอยู่!
แต่ในไม่ช้าเขาก็ตั้งสติได้!
ตัวเองเป็นรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยชื่อดัง จำเป็นต้องกลัวคนเล็กคนน้อยแบบนี้หรือ?
“ที่ฉันพูดไม่ถูกหรือไง?”
หวังเทียนเกาหัวเราะเย็น
“คุณพูดถูกหรือผิด ยังต้องพิจารณาอีกที! แต่เมื่อกี้คุณตะคอกใส่น้องสาวของฉัน ฉันเคยสาบานไว้ว่า หลังจากฉันกลับมา จะไม่มีใครรังแกน้องสาวของฉันได้อีก”
หลินเฟิงยืนขึ้น จ้องมองหวังเทียนเกาโดยไม่แสดงสีหน้า
“ตอนนี้ ฉันให้โอกาสคุณแก้ตัว ขอโทษน้องสาวฉัน ฉันอาจจะคิดปล่อยคุณไป”
“ให้ฉันขอโทษเด็กน้อยนี่งั้นเหรอ? คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหม?”
หวังเทียนเกาทำหน้าดูถูก
“ดังนั้น... นี่คือทางเลือกของคุณใช่ไหม?”
บนใบหน้าของหลินเฟิงไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย