พอจ้าวหูพาคนมาถึง ท่าทีของอวิ๋นจิ่งชูก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
เขากอดอก มุมปากยกยิ้ม ดวงตามองหลินเฟิงอย่างเยาะเย้ย ดูเหมือนจะหาความตื่นตระหนกบนใบหน้าของหลินเฟิงสักนิด
แต่ไม่คิดว่า
ใบหน้าของหลินเฟิงกลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ราวกับไม่เห็นจ้าวหูและพวก
หรือว่าจะตกใจจนช็อกไปแล้ว?
ก็แค่คนไร้ประโยชน์!
อวิ๋นจิ่งชูเต็มไปด้วยความดูถูก
"จิ่งชู ยังไงก็เป็นเพื่อนกัน ยั้งมือหน่อย"
ตอนนี้จ้าวชวงเอ๋อร์พูดเตือนอยู่ข้างๆ
แม้เธอไม่อยากยุ่งกับหลินเฟิง แต่คิดถึงมิตรภาพเก่า ก็เลยไม่อยากให้เรื่องใหญ่โต
ยังไงบอดี้การ์ดแปดคนรุมกัน มันตายกันได้จริงๆ!
คิดถึงตรงนี้
จ้าวชวงเอ๋อร์มองหลินเฟิง สายตาเต็มไปด้วยความเวทนา
หลินเฟิงเอ๋ยหลินเฟิง!
ยังคิดว่าเป็นสิบปีก่อนอยู่อีกเหรอ?
ตอนนี้แกต่อหน้าอวิ๋นจิ่งชูก็แค่แมงมดตัวหนึ่ง!
ถ้าเขาหัวเสียจริงๆ ใช้เงินสักหนึ่งสองล้านก็เอาชีวิตแกได้แล้ว รู้ไหม?
"ชวงเอ๋อร์ เธอก็เห็นแล้ว ว่าไม่ได้อยากหาเรื่อง! จริงๆ ฉันอดกลั้นมาตลอด! พยายามไม่ทะเลาะกับเขา!"
"แต่ดูสิเขาทำอะไรลงไป?"
อวิ๋นจิ่งชูมองหลินเฟิง พูดเย็นชา:
"เขาไม่ลังเลเลยตบหน้าฉันหนึ่งที! เธอบอกฉันอวิ๋นจิ่งชูตอนนี้ก็เป็นคนมีชื่อมีเสียงในเมืองจินหลิง ถ้าเรื่องนี้ฉันยอมจบง่ายๆ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน?"
พูดจบ
จ้าวหูที่อยู่ข้างๆ ก็พูดอย่างโกรธเคือง
"อะไรนะ? คุณอวิ๋น ไอ้หมอนี่เพิ่งตบคุณ?"
"ใช่! ตอนนี้พวกนายไม่อยู่ ไอ้หมอนี่มันหยิ่งมาก!"