หลินเฟิงมองเลขโทรศัพท์บนกระดาษ รู้สึกไม่อาจบอกได้ว่ามันคืออะไร
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงถือกระดาษนั้นเดินออกไปนอกห้องส่วนตัว
"หลินเฟิง อีกเดี๋ยวก็เริ่มแล้ว นายจะไปไหนอีก"
อวิ๋นจิ่งชูคอยจับตาดูหลินเฟิงตลอด จึงรีบถามเสียงดัง
ถ้าหลินเฟิงไปแล้ว คืนนี้เขาจะโอ้อวดให้ใครดู?
แต่หลินเฟิงเหมือนไม่ได้ยิน ไม่แม้แต่จะสนใจ เดินออกจากห้องส่วนตัวไป!
เจ็บใจ!!!
อวิ๋นจิ่งชูกำหมัดแน่น
ความโกรธในใจทำให้เขาอยากเรียกคนมาหักคอหลินเฟิงให้จมดินทันที!
พวกกากเดนสังคม ชนชั้นต่ำต้อย!
แกมีดีอะไรถึงได้หยิ่งขนาดนี้?
กล้าละเลยฉันถึงสองครั้งสามครั้ง?
"คุณอวิ๋น เป็นแค่คนไม่มีตัวตน ไม่จำเป็นต้องสนใจเขา!"
ผู้บริหารโรงเรียนคนหนึ่งเห็นท่าไม่ดี จึงรีบพูดขึ้น
"จิ่งชู นายกับหลินเฟิงเป็นคนละโลกกัน... เขาไม่คู่ควรให้นายสนใจ"
จ้าวชวงเอ๋อร์ก็พูดปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ฮ่าๆ... พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว! ผมแค่กลัวว่าจะต้อนรับไม่ดีเท่านั้น หลินเฟิงเขาอาจจะคิดมาก แต่ผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก เขาเป็นเพื่อนเก่าของผม ผมจะปล่อยให้เขาเสียหน้าไม่ได้"
สีหน้าอวิ๋นจิ่งชูกลับมาเป็นปกติ แต่ในแววตากลับมีความเย็นชาแวบหนึ่ง
หลินเฟิงทำให้เขาเสียหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ได้สร้างศัตรูกับเขาไปแล้ว!
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความออกไปหนึ่งข้อความ
...
หลินเฟิงเดินออกจากห้องส่วนตัวแล้ว หามุมหนึ่งที่เงียบสงบ หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหมายเลขบนกระดาษ
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต้องเผชิญหน้ากับมันเท่านั้น
เขาตัดสินใจแล้ว!
ถ้าเฉินอีหนัวชีวิตไม่ดีจริง ๆ เขาจะกลับมาจีบเฉินอีหนัวใหม่!!
การรักใครสักคน คือการยอมรับทุกอย่างของเขาได้!
และที่สำคัญ คือเขาหลินเฟิงเองที่ผิดต่อเธอ