"ไปตายซะเถอะ!"
จางซานหัวเราะเย็นชา เตรียมจัดการเย่เทียนซินให้สิ้นซาก
ทว่ากำลังจะลงมือ...
"หยุดเดี๋ยวนั้น!"
เจ๋งซานสุยพุ่งออกมาขวางการโจมตีของจางซานไว้
จากนั้นก็กระโดดไปที่หน้าเย่เทียนซิน พยุงเขาขึ้นมาอย่างเป็นห่วงเป็นใย:
"น้องเย่ ไม่เป็นไรไหม?"
"ไม่...ไม่เป็นไร!"
เย่เทียนซินดิ้นรนลุกขึ้น กวาดตามองไปทั่วงาน แล้วก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นในใจทันที
เขาคิดว่าขอแค่กำจัดซุนเฒ่าขั้นก่อนฟ้าได้ ก็จะข่มขวัญทุกคนได้แล้ว ใครจะคิดว่าสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้!
"เจ๋งซานสุย นายหมายความว่าไง?"
จางซานเอ่ยเสียงเย็น
เจ๋งซานสุยก็แค่ขั้นหลังฟ้าชั้นหนึ่ง เขาจึงไม่เกรงกลัว
"ที่นี่เป็นเขตของตระกูลเจ๋ง ยังไม่ถึงเวลาที่นายจะมาโอหัง!"
เจ๋งซานสุยตอบกลับ
เย่เทียนซินมาลำบากเพราะตระกูลเจ๋ง เขาจะเมินเฉยได้อย่างไร!
"ก็แค่แก?"
จางซานหรี่ตาลงเล็กน้อย
จังหวะนั้นเอง หลี่อวี้ซึ่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม:
"หัวหน้าตระกูลเจ๋ง แกจะปกป้องคนนี้จริง ๆ งั้นเหรอ?"
"ท่านหลี่ น้องเย่เป็นสหายร่วมคิดของผม ขอให้เห็นแก่หน้าผม เรื่องนี้จบแค่นี้ได้ไหม?"
เจ๋งซานสุยฝืนยิ้มออกมา
"หน้าของแก? ต่อให้แกอาศัยยาวิเศษก้าวขึ้นสู่ขั้นหลังฟ้าได้ ในสายตาข้าก็เป็นแค่เศษขยะ! แล้วแกจะมีหน้าอะไรไปอ้าง?"
หลี่อวี้หัวเราะเบา ๆ