เย่เทียนซินรู้สึกเพลิดเพลินใจกับสายตายำเกรงของคนในที่นั้นไม่น้อย
หลายปีมานี้ เพราะถูกสหพันธ์ยุทธ์ไล่ล่า เขาจึงใช้ชีวิตอยู่ในมุมมืดตลอดมา เฉกเช่นหนูสกปรกในท่อน้ำเสีย ที่ใครเห็นก็ร้องไล่!
แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ได้ยืนอย่างเปิดเผยถูกต้องตามทำนองคลองธรรม!
ในใจเขารู้สึกซาบซึ้งต่อหลินเฟิงเป็นอย่างมาก
หากไม่ใช่เพราะคุณชายหลิน ไหนเลยจะมีวันนี้ของเขา?
คิดมาถึงตรงนี้ เย่เทียนซินหันไปมองท่านซุน พลางเอ่ยเย็นชา:
“ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบกลิ้งไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
ท่านซุนได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เย็นชาลง
ด้วยฐานะของเขา ไปที่ไหนก็เป็นที่จับตามองของคนทั้งหลาย นับวันเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อนหรือ?
“เจ้าหยิ่งยโสเกินไปแล้ว! ข้าอยากเห็นเหลือเกินว่าเจ้าจะมีฝีมือเท่าคำพูดหรือไม่!”
ท่านซุนกระแอมอย่างเย็นชา
กลิ่นอายอันเป็นของผู้แข็งแกร่งขั้นก่อนฟ้าพวยพุ่งออกจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ชั่วพริบตา
กระแสคลื่นอันดุดันปั่นป่วนไปทั่วบริเวณ จนเหล่านักสู้จำนวนมากต้องถอยหลังกรูดกันเซไปเซมา
แม้แต่ตัวของเย่เทียนซินก็ยังโอนเอนไปมาหลายครั้ง
เพราะแท้จริงแล้วพลังที่แท้จริงของเขาอยู่แค่ขั้นดินเหนือขีดสุด ยังห่างชั้นกับขั้นก่อนฟ้ามากนัก!
“ฮ่าๆๆ... ยังต้านทานแม้แต่พลังของข้าไม่ได้! เจ้าที่เป็นเพียงมดปลวกเช่นนี้ ยังกล้ามาตะคอกต่อหน้าข้าอีกหรือ? ไปตายซะเถอะ!”
ท่านซุนใจชื้นขึ้นมาทันที ยกฝ่ามือตรงเข้าตบเย่เทียนซิน!
กระแสฝ่ามือคมกริบ พลังมหาศาล แม้แต่เสียงกวัดแกว่งฉีกอากาศก็ดังสนั่น ยามมองดีๆ บนฝ่ามือนั้นยังมีแสงเรืองรองบางๆ เปล่งประกายอยู่!
นี่คือพลังอันน่าสะพรึงของจอมพลังขั้นก่อนฟ้างั้นหรือ?
เหล่านักสู้ในที่นั้นต่างพากันเผยสีหน้าหวาดกลัว
แม้แต่ผู้คนในตระกูลเจ๋งก็ยังหนาวสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาคลอด้วยความสิ้นหวัง
ฝ่ามือเช่นนี้ ใครเล่าจะต้านทานได้?