หยินอู๋หมิงอดหัวเราะไม่ได้
นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ขั้นก่อนฟ้า ก็ไม่ได้รู้สึกถูกคนหัวเราะเยาะแบบนี้นานมากแล้ว!
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกน่าสนใจอย่างยิ่ง
“หนุ่มน้อย ข้า คิดว่าเจ้าเข้าใจข้าผิดไปบ้างแล้ว!”
หยินอู๋หมิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“โอ้? ขอรับฟังหน่อยสิ!”
หลินเฟิงกล่าว
“ข้า หยินอู๋หมิง โดดเด่นมาตั้งแต่เยาว์วัย สิบหกปีก็เข้าสู่ขั้นดิน สามสิบเจ็ดปีก็เป็นขั้นถัดไปขั้นแรก! สี่สิบแปดปีก็ทะลวงขั้นก่อนฟ้าไปได้ สร้างความฮือฮาไปทั้งวงการยุทธภพหยุนชวน!”
“ในยามที่ข้ารุ่งเรืองในวงการยุทธภพ เพียงเอ่ยนาม หยินอู๋หมิง สามคำ แม้แต่เด็กอายุหนึ่งขวบในวงการยุทธภพหยุนชวนได้ยินก็ต้องร้องไห้ตกใจ!”
หยินอู๋หมิงพูดมาถึงตรงนี้ สายตาคู่นั้นมองหลินเฟิงอย่างดูแคลน แล้วกล่าวว่า
“อู๋หมิง มิได้หมายถึงชีวิตไร้ชะตา! แต่คือชะตาแห่งการไร้พ่าย เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
เมื่อกล่าวจบ
นักสู้มากมายในที่นั้นต่างพยักหน้าเห็นด้วยในใจ
ประวัติชีวิตของหญิงชราผีคนนี้ช่างรุ่งโรจน์เกินไปจริงๆ!
วัยสี่สิบแปดสามารถทะลวงขั้นก่อนฟ้าได้ ทั้งวงการยุทธภพหยุนชวนก็คงนับได้ไม่มาก
“ที่แท้ก็หมายถึงชะตาแห่งการไร้พ่าย! หญิงชราผีมีปณิธานอันยิ่งใหญ่จริงๆ!”
“เขาใช้ชื่อของตนเป็นเครื่องเตือนใจ คอยย้ำเตือนตัวเองให้เดินบนเส้นทางไร้พ่าย!”