"เฉียนซวี่พี่ เธอ อีหนัว กินไปก่อนได้เลย! ฉันขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย!"
ในขณะนั้น
เจียงจวิ้นหลินหัวเราะเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ
แต่พอเพิ่งก้าวเข้าไปในห้องน้ำ
สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาซือถูฮ่าว แล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉยว่า
"เจ้าสำนักซือถู เมื่อคืนฉันให้แกจัดการหลินเฟิง แกส่งคนไปหรือยัง?"
"ฉันบอกอวิ๋นซานสุ่ยไปแล้ว!"
"อวิ๋นซานสุ่ย? นักสู้ขั้นเซวียนช่วงกลางของสาขาที่สองน่ะเหรอ?"
"ใช่! อวิ๋นซานสุ่ยถึงจะเป็นเพียงขั้นเซวียนช่วงกลาง แต่ถึงจะเจอผู้แข็งแกร่งขั้นเซวียนช่วงปลายก็ยังพอมีแรงต่อกรได้ หลินเฟิงคนนั้นฝีมือประมาณขั้นเซวียนช่วงต้น รับรองจัดการได้ง่ายดาย!"
"ดีมาก! อีกอย่าง ฉันเปลี่ยนใจแล้ว! ฉันต้องการให้หลินเฟิงอยู่ไม่ถึงคืนนี้ ฉันต้องการให้เขาตายตอนนี้เลย!"
"ได้"
...
หลังจากวางสาย
เจียงจวิ้นหลินรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก พลางหัวเราะเย็นเยียบเบาๆ กับตัวเองว่า
"หลินเฟิง ตั้งใจว่าจะให้แกมีชีวิตอยู่อีกสองสามวัน ที่แท้แกก็หาที่ตายเอง!"
"ไอ้ขยะอย่างแก กล้ามาแข่งกับฉันเหรอ?"
...
อีกด้านหนึ่ง
หลินเฟิงส่งข้อความถึงเฉินอีหนัวเสร็จ ก็ออกจากโรงแรม เดินกลับบ้านสบายๆ
แต่ยังเดินไปได้ไม่ไกล
เขาก็สังเกตเห็นว่าถนนที่เมื่อกี้ยังผู้คนพลุกพล่าน อยู่ๆ ก็เงียบสงบลงมาก
หลินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หันกลับไปมองทางด้านหลัง