หลินเฟิงกวาดตามองห้องรับแขกในวิลล่าอย่างคร่าว ๆ
ลวดลายแกะสลักวิจิตร ของเก่าและภาพเขียนชื่อดัง ความหรูหราแต่แฝงด้วยความเรียบง่าย
ต้องยอมรับว่า
ไอ้ห่านี่รู้จักเสพสุขจริง ๆ
"แกเป็นใคร?"
ซือถูฮ่าวลุกขึ้นจากโซฟา ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวจ้องหลินเฟิงอย่างเย็นชา
"แกไม่รู้จักข้า?"
หลินเฟิงแอบประหลาดใจเล็กน้อย
ซือถูฮ่าวเห็นสีหน้าของหลินเฟิง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วพูดว่า
"แกคือหลินเฟิง?"
"ใช่!"
หลินเฟิงพยักหน้า
เขาราวกับอยู่ในบ้านของตัวเอง
หยิบเหล้าลาฟีตปี 1982 ออกจากตู้เหล้า เปิดแล้วรินใส่แก้ว จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาอย่างอารมณ์ดี แล้วจิบเบา ๆ อย่างสง่างาม
ซือถูฮ่าวมองอยู่อย่างเย็นชา ไม่ได้ขัดขวาง
เพราะหลินเฟิงปรากฏตัว ก็หมายความว่าอวิ๋นซานสุ่ยอาจทำภารกิจล้มเหลว!
แต่หลินเฟิงเข้ามาได้ยังไง?
สาขาที่สองของตัวเอง มีพลแม่นยำมากมาย เกินหนึ่งร้อยถึงสองร้อยคนเฝ้าอยู่ข้างนอก!
ยังมีหวังฟูกุ้ยที่อยู่ขั้นเซวียนช่วงท้ายอีก!
ตามเหตุผลแล้ว หลินเฟิงไม่มีทางบุกเข้ามาได้
คิดถึงตรงนี้ ซือถูฮ่าวตะโกนเสียงดังออกไปข้างนอก
"ฟูกุ้ย! ฟูกุ้ย!"
แต่ข้างนอกเงียบสนิท ไม่มีใครตอบ!
นี่ทำให้ซือถูฮ่าวใจหายวาบ รู้ว่าเรื่องไม่ดีแล้ว!
"อย่าเรียกเลย คนข้างนอกข้าจัดการหมดแล้ว!"
หลินเฟิงแกว่งแก้วไวน์แดงในมือเบา ๆ พูดอย่างเรียบเฉย
"แกคนเดียว?"
ซือถูฮ่าวหรี่ตาลงเล็กน้อย