"เรื่องมันยาว"
หลินเฟิงถอนหายใจ
"ไม่เป็นไร กลับมาแล้วก็ใช้ชีวิตให้ดีเถอะ มีปัญหาอะไรก็บอกฉันได้"
โอวหยางซิวไม่ได้ซักถามต่อ แต่ตบไหล่หลินเฟิงเหมือนเมื่อก่อน ให้ความเข้าใจอย่างเต็มที่
"อื้ม!"
จมูกหลินเฟิงรู้สึกจึกลึก ๆ
ครูวันหนึ่งเป็นเหมือนพ่อตลอดไป!
หลังจากพ่อกับแม่เสียชีวิต ชายชราคนนี้ก็เป็นดั่งผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของเขา
หลินเฟิงไม่แยแสกับท่าทีของใครทั้งนั้น เว้นแต่คนไม่กี่คนที่เขาห่วงใยจริง ๆ
"สองคนนี้คือ?"
ตอนนี้โอวหยางซิวมองไปที่หลินอวิ๋นเหยากับหลี่เสี่ยวเขอที่อยู่ข้าง ๆ
หลินเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า
"นี่คือน้องสาวฉันกับเพื่อนร่วมชั้นของนาง"
"เสี่ยวเหยา นี่คืออาจารย์ประจำชั้นของพี่ตอนก่อน เคยเป็นครูที่ดีที่สุดของพี่"
หลินอวิ๋นเหยากับหลี่เสี่ยวเขอได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างว่านอนสอนง่ายว่า
"สวัสดีครับอาจารย์โอวหยาง!"
"สวัสดีครับอาจารย์โอวหยาง!"
"สวัสดีจ้ะ!"
โอวหยางซิวพยักหน้า ยิ้มอย่างเมตตา
เมื่อเห็นภาพนี้
อวิ๋นจิ่งชูลอบมองด้วยความไม่พอใจ รู้สึกว่าอาจารย์ประจำชั้นเข้าข้างจริง ๆ!
สมัยก่อนก็เหลียวมองหลินเฟิงเป็นพิเศษ!
ตอนนี้หลินเฟิงตกต่ำขนาดนี้ กลับยังมีท่าทีดีขนาดนี้อีก!
ทำไมกัน?
ฉันอวิ๋นจิ่งชูตรงไหนแย่กว่าหลินเฟิง?
ตอนนี้ฉันเป็นประธานบริษัทจดทะเบียน เป็นเยาวชนดีเด่นของเมืองจินหลิง เป็นศิษย์เก่าดีเด่นของโรงเรียน!
ฉันมีทรัพย์สินเกือบพันล้าน รถหรูและวิลล่านับไม่ถ้วน
แล้วหลินเฟิงมีอะไร?
เขานอกจากหน้าตาดีกว่านิดหน่อย ตรงไหนเก่งกว่าฉันอวิ๋นจิ่งชู?
คิดถึงตรงนี้ อวิ๋นจิ่งชูพ่นลมหายใจออกมาแล้วพูดว่า
"อาจารย์โอวหยาง ผมคิดว่าเพื่อนร่วมรุ่นได้เจอกันยาก ก็เลยชวนหลินเฟิงไปกินข้าวด้วยกัน แต่เขาไม่ค่อยเต็มใจ"