ประมาณสองทุ่ม
หลินเฟิงกลับมาถึงหน้าบ้านพร้อมกับน้องสาว
มือสังหารเลือดเย็นที่รออยู่เป็นเวลานานเห็นดังนั้นก็โล่งใจ รีบวิ่งออกจากที่ซุ่มมา แล้วกล่าวด้วยความเคารพว่า
"ท่านรุ่นพี่ ท่านกลับมาแล้ว!"
"อืม!"
หลินเฟิงพยักหน้าแบบไม่ใส่ใจ
"พี่ชาย คนแก่คนนี้เป็นใครกัน?"
หลินอวิ๋นเหยาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
มือสังหารเลือดเย็นหันไปมองหลินอวิ๋นเหยา ใบหน้าเก่าๆ ยิ้มราวกับดอกเก๊กฮวย
"คิดว่านี่คงเป็นน้องสาวของท่านรุ่นพี่สินะ?"
"งดงามราวกับดอกไม้ ทรวดทรงองค์เอวสวยสง่า งามเลิศล้ำ น่ารักบริสุทธิ์..."
เขาพูดคำชมเชยเป็นชุดๆ จนหลินอวิ๋นเหยาหน้าแดงไปหมด เริ่มเขินอาย
"พอได้แล้ว พอได้แล้ว! นายเอาคำพูดทั้งหมดที่นายรู้จักมาพูดหมดแล้วหรือไง?"
หลินเฟิงพูดอย่างจนปัญญา
เจ้าปีศาจเฒ่านี่ ช่างพัฒนาศิลปะแห่งความหน้านั้นให้ถึงขีดสุดจริงๆ
"ท่านรุ่นพี่พูดเล่นแล้ว ที่ข้าพูดล้วนมาจากใจจริง"
มือสังหารเลือดเย็นยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน
ท่าทางแบบว่า ฉันไม่เขินหรอก พวกนายต่างหากที่ควรเขิน
"คุณปู่ คุณเป็นใครกัน? รู้จักพี่ชายฉันหรือเปล่า?"
หลินอวิ๋นเหยาถามอย่างเป็นมิตร
"ฉันชื่อเลือด..."
"เขาชื่อเย่เทียนซิน!"
หลินเฟิงขัดจังหวะคำพูดของมือสังหารเลือดเย็น
มือสังหารเลือดเย็นชะงักไปกับสีหน้าทะนงตน
"เย่เทียนซิน? ชื่อนี้ฟังดูดีนะ งั้นฉันจะเรียกคุณว่าคุณปู่เทียนซินละกัน"
"เรียกเขาว่าลุงเทียนซินดีกว่า เขาอายุแค่ห้าสิบกว่าๆ เอง แต่เพราะป่วยเลยดูแก่กว่าวัย"
"อ่า! น่าสงสารจัง..."
หลินอวิ๋นเหยาอุทานด้วยความตกใจ
เธอมองมือสังหารเลือดเย็นด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย แล้วให้กำลังใจว่า