"หือ?"
ในขณะนั้นเอง
หลินเฟิงสีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาดใจขึ้นมาทันใด
เขาพบว่าบนผิวของดวงแก้ววิญญาณขั้นอิ้นfantryของเขา กลับมีปราณหยินหยางจางๆ ไหลเวียนอยู่ช้าๆ
เขายื่นมือขวาออกมา พยายามกระตุ้นมันดู
"วึ้ง!"
ปราณหยินหยางผุดขึ้นกลางฝ่ามือของเขาทันที ก่อตัวเป็นแผนผังไทเก็กหยินหยางโปร่งแสงเล็กๆ
"คิดไม่ถึงว่าปราณหยินหยางในหินวิเศษก้อนนี้จะช่วยให้ข้าก้าวข้ามขั้นอิ้นfantryไปได้แล้วก็จะหายไป! ใครจะรู้ว่ามันไม่เพียงไม่หาย กลับหลอมรวมเข้ากับดวงแก้ววิญญาณของข้าเสียอีก!"
"ไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์อะไร?"
หลินเฟิงพึมพำกับตัวเอง
ไม่ว่ายังไง มันก็ต้องเป็นเรื่องดีแน่นอน!
ยุคเริ่มแรกของฟ้าดิน กำเนิดปราณหยินหยาง นี่มันคือปราณต้นกำเนิดของฟ้าดินเลยนะ!
ก็แค่ปริมาณมันน้อยไปหน่อย!
จากนั้น
หลินเฟิงหยิบปากกาและสมุดบันทึกขึ้นมา เริ่มวาดกระดาษยันต์
เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
ราวยี่สิบนาทีผ่านไป
สมุดเล่มนั้นเต็มไปด้วยลวดลายยันต์จนทั่ว
ยันต์ในแต่ละหน้าดูธรรมดามาก เหมือนเด็กระบายสีเล่น
แต่ถ้ามีผู้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่
ก็จะพบว่าบนลวดลายยันต์เหล่านั้น กลับมีปราณวิญญาณจางๆ ไหลเวียนอยู่
"มีสมุดยันต์เล่มนี้ ดูสิว่าใครจะกล้ามาทำร้ายเสี่ยวเหยา!"
หลินเฟิงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ปลดลมหายใจหนักๆ ออกมา
เห็นได้ชัดว่าการวาดยันต์โจมตีจำนวนมากขนาดนั้นติดต่อกัน มันก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันสำหรับเขา
ในขณะนั้นเอง
หลินอวิ๋นเหยาเดินออกมาพร้อมกับขยี้ตาที่งัวเงีย พูดว่า:
"พี่ชาย... เมื่อคืนพี่อยู่ข้างนอกทั้งคืนเลยเหรอ!"