"คุณหมายความว่ายังไง?"
เฉินอีหนัวขมวดคิ้วถาม
"ฮึฮึ... ผมก็แค่เดาไปเรื่อยเท่านั้นแหละ พูดต่อก็ดูเหมือนผมเป็นคนใจแคบไป ขอไม่พูดดีกว่า"
เจียงจวิ้นหลินยิ้มแล้วส่ายหัว
เขารู้จักการวางตัวเป็นอย่างมาก
รู้ว่าคำไหนควรพูด คำไหนไม่ควรพูด!
และรู้ว่าคำพูดบางอย่างควรพูดแค่พอประมาณ พูดต่อไปกลับจะยิ่งได้ผลเสีย
เขาแค่ต้องการชี้แนะเล็กน้อย ที่เหลือก็ปล่อยให้เฉินอีหนัวคิดเอาเองก็พอ
เป็นไปตามคาด
เฉินอีหนัวฟังจบ สีหน้าของนางเปลี่ยนไปๆ มาๆ อย่างเห็นได้ชัด
ใช่แล้ว!
หลินเฟิงหายตัวไปตั้งสิบปี!
แล้วจู่ๆ กลับปรากฏตัวขึ้นมาได้ยังไง?
ก่อนหน้านี้ที่เขาโทรหาตัวเอง จุดประสงค์คืออะไร?
หรือว่าเขารู้ตัวตนของตัวเองแล้ว วางแผนจะใช้ตัวเองเพื่อเข้าใกล้ตระกูลเฉิน?
คิดถึงตรงนี้
เฉินอีหนัวรู้สึกเจ็บปวดในใจเหลือเกิน
ตอนที่หลินเฟิงหายตัวไปอย่างกะทันหัน นางคิดว่าเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้น เลยยอมรออยู่เป็นเวลาสิบปี!
สิบปีมานี้ นางไม่ฟังคำพูดของพ่อแม่ คลอดเสี่ยวเหลียนเหลียนออกมา ต้องทนทุกข์ทรมานไม่รู้จบ
แต่ไม่คิดเลยว่า
สุดท้ายสิ่งที่รอคอยกลับเป็นผลลัพธ์แบบนี้!
หลินเฟิงไม่เพียงไม่ได้เป็นอะไร กลับฝึกวิชาจนเก่งกาจ!
แถมก่อนหน้านี้
นางยังเห็นกับตาว่าหลินเฟิงกอดกอดอุ้มอุ้มกับเด็กสาวอายุสิบแปดสองคน
ทั้งหมดนี้ล้วนบ่งบอกว่าช่วงหลายปีมานี้หลินเฟิงอยู่อย่างสุขสบายมาก สบายมาก
ทำไม!
หลินเฟิง ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉัน?
เฉินอีหนัวกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซิบๆ ไหลออกมาโดยไม่รู้สึกตัว!
...
เห็นสีหน้าของเฉินอีหนัว
เจียงจวิ้นหลินก็รู้ว่าจุดประสงค์ของตนสำเร็จแล้ว
ต่อไป
ก็แค่ต้องใช้เวลาค่อยๆ บ่มเพาะ!
ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินอีหนัวกับหลินเฟิงจะแย่ลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็มาถึงจุดที่ไม่อาจแก้ไขได้!