"จวิ้นหลิน กลับเถอะ!"
เฉินอีหนัวพูดพลางหันหลังเดินไปทางรถออฟโรดสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล
"พี่สะใภ้ รอข้าก่อน!"
เจียงซีหนิงรีบเดินตามไป
เจียงเฉียนเหอมองหลินเฟิงอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร แล้วก็ขึ้นรถออฟโรดไปด้วย
แม้หยางเทียนเป่าจะบอกว่าหลินเฟิงดูเหมือนจะเป็นศิษย์สำนักเต๋า แต่สำนักเต๋าก็ยังแยกเป็นหลายสำนัก ไม่ใช่ทุกศิษย์สำนักเต๋าจะคู่ควรให้ตระกูลเจียงให้ความสำคัญ
โดยเฉพาะหลินเฟิงคนนี้ ยังกล้าคิดถึงคุณหนูใหญ่ที่กำลังจะเข้าตระกูลเจียงอีก!
เขาที่ไม่ลงมือตบหลินเฟิงให้ตายคามือ ก็ถือว่าให้หน้ากันมากพอแล้ว!
"หลินเฟิง เจ้าก็เห็นท่าทีของอีเหนียวแล้ว!"
พอทุกคนขึ้นรถหมด เจียงจวิ้นหลินถึงหันมายิ้มใส่หลินเฟิง
"อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปแล้ว! เจ้าไม่ได้ทะนุถนอมนาง นั่นเป็นความผิดของเจ้า ต่อจากนี้ ข้าจะช่วยเจ้าทะนุถนอมนางเอง! ข้าเชื่อว่าข้ามีความสามารถที่จะทำให้นางมีความสุข"
คำพูดนี้ดูมีน้ำใจนัก!
มีน้ำใจถึงขนาดที่หลินเฟิงอยากจะจัดการเจียงจวิ้นหลินให้ตายคาที่เลยทีเดียว
แต่ถ้าจัดการไปแล้วล่ะ?
ตนเองเคยทำร้ายเฉินอีหนัวมาแล้ว ยังจะทำร้ายนางอีกครั้งตอนนี้อีกหรือ?
"อ้อ! หลินเฟิง ยังมีอีกเรื่องที่เจ้าไม่รู้แน่นอน เฉินอีหนัวเป็นธิดาสายตรงของตระกูลเฉินแห่งหยุนชวน!"
"เจ้าคิดหรือว่ารู้ความหมายของตระกูลเฉินแห่งหยุนชวนหรือไม่?"
เจียงจวิ้นหลินลดเสียงลง ท่าทางเหมือนกำลังสนุก
หลินเฟิงขมวดคิ้ว
เรื่องฐานะของอีเหนียว เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก
ตอนที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ทุกครั้งที่เขาถาม อีเหนียวจะหาข้ออ้างมาปัดแล้วพูดว่า รอเจ้าสู่ขอข้าถึงจะรู้