เมื่อได้ยินคำพูดนี้
ไซเมิ่งชุยเฟิง เทพจ๋อ และเหมียวอู๋ซวง ดวงตาทั้งสามคนต่างประกายวาบ พร้อมพูดขึ้นว่า
"ถ้าอย่างนั้น นายก็ทำต่อไปเถอะ!"
"ใช่! พี่หวัง ถ้านายสามารถถามอะไรออกมาได้จริง ๆ ตั้งแต่นี้ไปพวกเราจะยอมให้นายเป็นหัวหน้า!"
"เรื่องนี้ เดี๋ยวค่อยปรึกษากันทีหลังเถอะ"
หวังหมิงตอบอย่างถ่อมตัว แต่ที่มุมปากกลับเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
เขาต้องการผลแบบนี้แหละ!
มีเพียงให้ทั้งสามคนยอมตนเป็นรองและฟังคำสั่งของเขา ถึงจะลงมือทำอะไรต่อไปได้สะดวก!
จากนั้น
หวังหมิงชักมีดสั้นออกจากอกเสื้อ แล้วแทงเข้าที่ต้นขาของเย่เทียนซินอย่างแรง
"ฉัวะ~"
ชั่วพริบตา เลือดไหลทะลัก
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เย่เทียนซินที่สลบไสลต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ แล้วตื่นขึ้นมาทันที
เขาลืมตาคู่แดงก่ำจ้องเขม็งไปที่หวังหมิง พูดทีละคำ ๆ ว่า
"หวังหมิง ถ้าแกมีความสามารถจริงก็ปล่อยฉันตายไปอย่างสบาย ๆ สิ!"
"ได้สิ! แกอยากตาย ฉันก็จะทำให้แกสมหวัง แต่ก่อนที่แกจะตาย แกต้องเชื่อฟังฉัน และตอบคำถามของฉันเสียก่อน"
หวังหมิงหัวเราะเบา ๆ
"แกเลิกฝันไปเถอะ! ฉันจะไม่ตอบคำถามอะไรแกทั้งนั้น"
เย่เทียนซินพูดเสียงเย็นชา
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูผู้ล้างผลาญครอบครัว เขาแทบจะรักษาความสงบไว้ไม่อยู่