วางสายโทรศัพท์แล้ว
หวังหมิงส่งสายตามองเย่เทียนซินอย่างเยาะเย้ย พูดเสียงเรียบ:
"เป็นไง? ก็ให้ดูแล้ว! ตอนนี้บอกได้หรือยังว่าไปหาจักรสาง ไปหาเจ๋งซานสุยทำไมตอนนั้น?"
"บอกได้ แต่ต้องปล่อยหลานสาวฉันก่อน"
เย่เทียนซินเสียงแหบแห้ง
ในใจโกรธแค้นจนทำอะไรไม่ได้
ตอนนี้เขาจะทำอะไรได้?
"ปล่อย?"
หวังหมิงอดหัวเราะเยาะไม่ได้
"เย่เทียนซิน ต้องทำให้เข้าใจตรงกัน! ตอนนี้ฉันเป็นพ่อของเธอ นายคิดว่าเธอจะหนีฉันไปได้เหรอ?"
"ฉันรับรองได้มากที่สุดว่า จะดูแลเธอดี ๆ เลี้ยงเธอเป็นแก้วตาดวงใจ ให้ได้กินแต่ของดี ไม่ต้องทนทุกข์!"
"หวัง! หมิง!"
เย่เทียนซินหายใจถี่ขึ้น มือทั้งสองกำแน่น
แผลที่หลังมือถูกแทงด้วยมีดสั้นเมื่อก่อนปริแตกออกมา เลือดเนื้อเละเทะ แต่เขาดูเหมือนไม่รู้สึกเลยสักนิด!
ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจ!
ตอนนี้เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะเป็นนักสู้ขั้นก่อนฟ้า จะได้จับไอ้สารเลวหวังหมิงนี่กดลงกับพื้นถูๆ ไถๆ ให้เข็ด!
แต่ความเป็นจริงมันโหดร้ายขนาดนั้น!!!
หลังต่อสู้ในใจอยู่นาน เย่เทียนซินพูดเสียงเรียบ:
"ฉันไปตระกูลเจ๋งแค่จะสืบเรื่องตระกูลเฉินเท่านั้น เจ๋งซานสุยก็ไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับสุสานเซียนให้ฟัง"
"ตระกูลเฉิน? ตระกูลเฉินไหน?"
หวังหมิงถาม
"ก็ตระกูลเฉินที่ดังที่สุดในเขตหยุนชวนไง จ้าวเป่ยเซวียน ตระกูลเฉินของเฉินเป่ยเสวียนไงล่ะ!"