ยังไม่ทันที่หลินเฟิงจะตอบกลับ
ก็มีเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังมาจากปลายสาย:
"เห้อ... ไอ้ขยะอย่างแกกำลังโทรหาใครอยู่เนี่ย?"
"แค่อยากแก้แค้นงั้นเหรอ? ฮ่าฮ่า เย่เทียนซิน ข้าฆ่าคนในครอบครัวแกหมด แล้วแกจะทำอะไรข้าได้? ข้าชอบเห็นแกโกรธจนแทบคลั่งแต่ทำอะไรข้าไม่ได้แบบนี้"
"หวังหมิง ข้าจะสู้กับแกให้ตายไปข้างหนึ่ง!!"
"อ๊า!!"
เย่เทียนซินส่งเสียงร้องอย่างทรมาน
"ปัง!"
สายถูกตัดขาด
หลินเฟิงไม่แสดงสีหน้าใด ๆ กดโทรออกไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้อีกแล้ว!
เห็นได้ชัดว่า
โทรศัพท์ของเย่เทียนซินถูกทำลายจนแหลกเป็นเสี่ยง ๆ
"หวังหมิง..."
หลินเฟิงพึมพำกับตัวเอง
ถึงแม้เขาจะไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก แต่เย่เทียนซินก็เป็นลูกน้องคนแรกที่เขารับไว้ตั้งแต่ลงจากเขา!
นี่มันครั้งแรกนะ!
ผู้ชายทุกคนย่อมมีครั้งแรก และมันมีความหมายลึกซึ้ง!
ยิ่งไปกว่านั้น เย่เทียนซินยังถูกศัตรูตามมาถึงตอนที่กำลังรับใช้เขาอยู่...
หลินเฟิงกลับมาที่ห้องส่วนตัว แล้วพูดกับเฉินอีหนัวและคนอื่น ๆ:
"ข้าออกไปจัดการธุระหน่อย ถ้ากลับมาดึก พวกเจ้าก็พักก่อนได้ มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้"
"พี่คะ จะไปทำอะไรเหรอ?"
หลินอวิ๋นเหยาถาม
"จำได้ไหม ตอนนั้นเจ้าเคยส่งนกกระเรียนกระดาษให้คุณตาท่านหนึ่ง?"
หลินเฟิงเอ่ย
"อ๋อ... นั่นก็คือคุณลุงเทียนซินที่อายุจริงแค่ห้าสิบแต่หน้าตาเหมือนแปดเก้าสิบน่ะสิ!"
หลินอวิ๋นเหยาอุทาน
"ใช่ เขาน่าจะตายแล้ว พี่ไปเก็บศพให้เขา"