หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา:
"หนูชื่อเจียงซีหนิง เป็นนักศึกษาปีหนึ่งมหาวิทยาลัยจินหลิง! เมื่อคืนหนูไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ต แล้วก็..."
"พูดตรงๆ ไปเลย!"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว
เจียงซีหนิงทำปากยื่นอย่างน้อยใจ น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาอีกครั้ง
หลินเฟิงรู้สึกจนปัญญาจริงๆ
เรื่องอะไรกันเนี่ย?
ตัวเองตั้งใจมาหาโอกาสแท้ๆ ทำไมได้แต่เจอเรื่องวุ่นๆ เข้าให้!
แต่มองเด็กสาวที่ดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์คนนี้ อายุก็ใกล้เคียงกับเสี่ยวเหยา สุดท้ายก็อดใจอ่อนไม่ได้
"เอาล่ะๆ เธอพูดต่อเถอะ"
หลินเฟิงเอ่ย
"อื้ม..."
เจียงซีหนิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วพูดต่อ:
"แล้วจู่ๆ หนูก็ไม่รู้ตัวว่าหมดสติไป พอตื่นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว"
"พี่ใหญ่คะ พี่เป็นคนที่พ่อส่งมาช่วยหนูหรือเปล่าคะ?"
"ไม่ใช่! ฉันแค่บังเอิญผ่านมา"
หลินเฟิงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"อย่างนั้น พี่ใหญ่ช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ หนูให้เงินพี่ได้นะ"
"เธอจะให้เงินฉันเท่าไหร่?"
"หนึ่งพัน..."
"หนึ่งพันบาท คงไม่พอให้ฉันลงมือช่วยเธอได้"
"หนูหมายถึงหนึ่งพันสามล้านค่ะ นี่เป็นแค่เงินค่าขนมหนึ่งเดือนของหนูเอง"
"..."
หลินเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง
สิบคนที่หน้าตาเหมือนเด็ก มีเก้าคนที่รวย แล้วยังมีอีกคนที่รวยมากขั้นสุด?
เด็กสาวคนนี้ ฐานะคงไม่ธรรมดาจริงๆ!
ที่ถูกจับมาที่นี่ คงต้องมีสาเหตุอะไรสักอย่าง!
แต่เขาก็ไม่คิดมาก หนึ่งพันสามล้านพอจะทำให้เขายอมลงมือได้!
และเขายังสงสัยว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับเรื่องของหวังชงอยู่ไม่น้อย
"ได้! ตามฉันมา ฉันพาเธอออกไป"
หลินเฟิงเอ่ย
เจียงซีหนิงได้ยินก็โล่งอก ตบหน้าอกใหญ่เบาๆ แล้วปีนลงจากเตียง เดินไปทางหลินเฟิง
แต่เพิ่งเดินไปได้สองก้าว
ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง ชี้ไปทางด้านหลังของหลินเฟิงด้วยสีหน้าตกใจกลัว
"พี่...พี่ใหญ่คะ ดูข้างหลังพี่สิ"
จริงๆ แล้วไม่ต้องให้เจียงซีหนิงบอก หลินเฟิงก็สัมผัสได้แล้ว
เขาหันกลับไปมอง
เห็นเพียงคนประหลาดแปดคน ใบหน้าดุร้าย กลิ่นคาวโชยไปทั่ว ดวงตาสีแดงเลือดจ้องเขม็งมาที่เขา