"หัวหน้า คนคนนี้ไม่ธรรมดา! ความเร็วขนาดนั้น ต้องเป็นนักสู้แน่นอน! นายไปหามาจากไหนเนี่ย?"
จางปินพูดอย่างระแวดระวัง
"ปินจื่อ นายหมายความว่าเขาเป็นนักสู้?"
หวังชงขมวดคิ้ว
"ใช่! ต้องเป็นนักสู้แน่! คนธรรมดาต่อให้ออกกำลังกายแข็งแกร่งแค่ไหน ความเร็วก็ไม่ถึงขนาดนั้น! มีเพียงนักสู้ที่ฝึกปราณภายในจนเกิดพลังแล้วเท่านั้นถึงจะไปถึงขั้นนั้นได้!"
จางปินพยักหน้าอย่างมั่นใจ
ตอนนั้นเอง เสี่ยวหลงในกลุ่มก็อดพูดขึ้นไม่ได้:
"หัวหน้า สิ่งที่ฉันพูดทางโทรศัพท์เมื่อก่อนเป็นเรื่องจริง! หลินเฟิงคนนี้บินได้จริงๆ! ฉันเห็นกับตาว่าเขาร้อง 'เปรี้ยง' แล้วหายไปเลย"
"ไปไกลๆ เลย! ฉันรำคาญจะแย่แล้ว นายเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม?"
หวังชงพูดอย่างหงุดหงิด
"เสี่ยวหลง นายคงตาเฟื่อนไปเอง! ต่อให้นักสู้ก็บินไม่ได้! นายรู้ไหมว่าการบินได้มันหมายถึงอะไร? อย่าพูดไร้สาระอีกเลย!"
จางปินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ตั้งแต่กลับมาเมื่อวาน
เสี่ยวหลงก็บอกทุกคนว่าเห็นคนบินได้ตลอด
แต่ใครจะไปเชื่อกัน?
ถ้าเชื่อก็คงเป็นคนบ้าไปแล้ว!
เสี่ยวหลงเห็นว่าไม่มีใครเชื่อใจตัวเอง ก็อดทำปากยู่ไม่ได้ และเริ่มสงสัยในตัวเอง!
หรือว่าตอนนั้นฉันตาเฟื่อนจริงๆ?
"หลินเฟิงคนนี้เป็นใครกันแน่? เขียนยันต์เป็น ดูฮวงจุ้ยเป็น ตอนนี้ยังเป็นนักสู้..."
หวังชงพึมพำกับตัวเอง
เรื่องนักสู้ เขาก็พอรู้มาบ้างเหมือนกัน!