พอพูดจบ
ทั้งห้องเงียบกริบในทันที
ทุกคนต่างตะลึงและไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
นี่...มันช่างเป็นคำพูดที่ดุเดือดอะไรขนาดนี้!
จัดการคุณหนูใหญ่ก็เท่ากับไม่ใช่การช่วยคนงั้นเหรอ?
ผ่านไปครู่ใหญ่
หยางเทียนเป่าก็หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมส่ายหน้าอย่างดูถูก แล้วพูดว่า
“หนุ่มน้อย ข้าให้โอกาสเจ้าเรียบเรียงคำพูดใหม่ เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ได้ล้อเล่นกับข้า?”
“อย่ามาแสดงกิริยาท่าทางต่อหน้าข้า ข้าให้เวลาเจ้าสิบวินาทีในการตัดสินใจ ครบสิบวินาที ฆ่าทิ้ง”
หลินเฟิงตอบกลับอย่างใจเย็น
จากนั้น
ก็เริ่มนับถอยหลัง
“สิบ!”
“เก้า!”
...
เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของหลินเฟิง สีหน้าของหยางเทียนเป่าก็เย็นลงทันที
ช่างเป็นเด็กที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ!
ดูท่าจะต้องสั่งสอนเสียหน่อย!
เขากำลังจะลงมือ!
แต่ทว่า
ขณะนั้นเอง
“แกร็ก!”
“แกร็ก!”
จากความมืดมิดที่ด้านหน้าประตูไซต์ก่อสร้าง กลับมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังออกมา
ตามมาด้วย
ตัวอีเห็นแก่ตัวหนึ่ง หนวดขาว ค่อยๆ เดินมายืนอยู่ตรงหน้าทุกคน
เจ้าอีเห็นแก่ตัวนี้ ยาวถึงหนึ่งเมตร ดวงตาสีดำกลมโตเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน
มันจ้องมองทุกคนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ แล้วถามพร้อมรอยยิ้มว่า
“พวกเจ้าดูข้าเหมือนคน หรือเหมือนเซียน?”
ภาพที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวนี้
ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกใจ ยกเว้นหลินเฟิง!
นี่มันเรื่องอะไรกัน?