ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน
เจียงจวิ้นหลินก็ได้ทราบเรื่องที่เกิดขึ้นจากปากของหยางเทียนเป่าแล้ว
เขาสั่งให้ลูกน้องสองสามคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์พาหยางเทียนเป่ากลับไปต่อแขนก่อน เพื่อไม่ให้บาดแผลลุกลาม
จากนั้น
เขาจึงหันมามองหลินเฟิงด้วยความสนใจ
สายตาของเขานิ่งสงบ นุ่มลึก กิริยาท่าทางเต็มไปด้วยความสง่างาม ราวกับจักรพรรดิในร่างมนุษย์ กำลังมองลงมายังประชาราษฎรของตน!
ราวกับทุกสิ่งในโลกนี้ ไม่มีอะไรทำให้จิตใจของเขาไหวหวั่นได้เลย
ไม่ต้องสงสัย!
นี่คือทายาทผู้มีพลังที่แท้จริง!
ไม่ใช่พวกเจ้าสัวขี้เหล้าที่ชอบอวดรวย วางมาด เอาชนะใจคนด้วยเงินทอง แล้วก็เที่ยวเตร่สุขสำราญ!
ถ้าจะสรุปด้วยคำง่ายๆ สักคำ ก็คือลุ่มลึกจนคาดเดาไม่ได้!
คนแบบนี้
ยากนักที่จะดูออกจากภายนอกว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน
แม้แต่หลินเฟิงก็ต้องยอมรับว่าเจียงจวิ้นหลินคนนี้ดูดีจริงๆ เป็นประเภทที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แล้วคุณจะสังเกตเห็นเขาได้ในพริบตา!
"น้องชายคนนี้ ก่อนหน้านี้เป็นทางตระกูลเจียงของเราที่บกพร่อง! ในบัตรนี้มีเงินสองพันล้าน ถือว่าเป็นค่าขอโทษจากข้า เจียง"
คำตำหนิที่คิดไว้ล่วงหน้าไม่เกิดขึ้น
ท่าทีของเจียงจวิ้นหลินกลับถ่อมตัวอย่างมาก กลับยื่นบัตรธนาคารสีทองใบหนึ่งให้หลินเฟิง
รอยยิ้มบนใบหน้าช่างอบอุ่นราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้คนที่เห็นเกิดความรู้สึกดี ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาหันไปทางหวังชง ยิ้มแล้วพูดว่า:
"ส่วนนาย ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับกลุ่มก่อสร้างชิงหลงของนาย ดีมาก โอกาสหน้าได้ร่วมงานกับตระกูลเจียงเราบ้างก็ได้"