"เอาล่ะ ที่ฉันพูดไปก็พูดหมดแล้ว! นายลองคิดดูให้ดี ฉันจะไปปลอบน้องสาวฉันหน่อย กันเธอคิดมาก"
เฉินเฉียนซวี่พูดความจริงจบลง ก็โล่งอกถอนหายใจยาว แล้วออกจากห้องไป
หลินเฟิงนั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว ความคิดมากมายพวยพุ่ง
ในใจเขาทั้งดีใจและสับสน
ดีใจที่พ่อแม่ยังไม่ตาย สับสนที่คนลึกลับคนนั้นเป็นใคร?
ขนาดตระกูลเฉินยังสืบไม่ได้ว่าคนลึกลับคนนั้นมีที่มาอย่างไร ก็พอจะพิสูจน์ได้ว่าภูมิหลังของคนคนนี้คงลึกซึ้งเกินหยั่งถึง
หลินเฟิงเริ่มนึกถึงเรื่องตอนเด็กอีกครั้ง
ในความทรงจำ พ่อกับแม่เป็นแค่คนทำงานธรรมดา ๆ ทั้งชีวิตทุ่มเทเลี้ยงดูเขากับน้องสาว ไม่เคยแสดงความพิเศษอะไรออกมาเลยสักนิด!
ดังนั้น เขาจึงยากจะเชื่อว่าพ่อแม่ของตัวเองจะมีภูมิหลังอะไร!
"คนลึกลับคนนั้น จะเป็นชายแก่หรือเปล่านะ?"
หลินเฟิงนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งในใจ!
แต่ไม่นาน
เขาก็ปฏิเสธข้อสันนิษฐานนี้
นิสัยชายแก่ที่มองผู้คนทั้งหลายเป็นมดปลวก จิตใจเดียวเพียงต้องการทำลายกรงขังฟ้าดินเพื่อเป็นเซียน จะไปช่วยพ่อแม่ของตัวเองได้อย่างไร?
ถึงแม้ชายแก่จะสำนึกผิดช่วยพ่อแม่ไว้จริง ๆ
แล้วตอนนี้พ่อแม่อยู่ไหน?
ชายแก่คงไม่ไปขังพ่อแม่ไว้ที่ไหนสักแห่ง บังคับให้สองคนนั้นบำเพ็ญเพียรด้วยหรอกนะ?
เห็นชัดว่าเป็นไปไม่ได้!
เพราะชายแก่ตายไปแล้ว ตัวเขาเองเคยฝังศพเขาด้วยมือตัวเอง ตอนนี้หญ้าบนหลุมศพชายแก่คงสูงจนไม่รู้เท่าไหร่แล้ว!
"นั่นสิ! อัฐิ..."
หลินเฟิงใจเต้น นี่อาจเป็นเงื่อนปมหนึ่งก็ได้
คิดได้ดังนั้น หลินเฟิงก็รีบกลับไปห้องข้าง ๆ ทันที
ในห้องข้าง ๆ
เฉินเฉียนซวี่กับเฉินอีหนัวพี่น้องกำลังคุยกันเบา ๆ