"รู้แล้ว!"
หลินอวิ๋นเหยากำหมัดน้อยๆ ของตัวเอง
เห็นได้ชัดว่าเรื่องเมื่อครู่นี้ทำให้เธอโกรธมากเช่นกัน
"แต่ครั้งนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันคิดว่าคงถูกไล่ออกแน่เลย"
หลินอวิ๋นเหยากล่าวด้วยความกังวล
"อย่าคิดมาก! มีพี่อยู่นี่ ไม่มีใครกล้าไล่เธอออก! เธอแค่ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยให้มีความสุขก็พอ! ผลการเรียนอะไรไม่สำคัญ ขอแค่มีความสุขก็พอ"
หลินเฟิงกล่าว
"พี่... มีพี่อยู่ดีจริง ๆ"
หลินอวิ๋นเหยานึกถึงประสบการณ์ก่อนหน้านี้ของตัวเอง ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนเรื่องแล้วพูดว่า
"พี่... พี่อายุสามสิบสองปีแล้ว ควรหาภรรยาได้แล้วนะ ไม่อย่างนั้นจะอยู่เป็นโสดแบบนี้ไปตลอดชีวิตรึ? พ่อกับแม่อยู่ใต้ดินคงเสียใจมากแน่"
"เด็กโง่ นึกถึงเรื่องของพี่ซะได้!"
หลินเฟิงลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู แต่ในใจกลับนึกถึงเงาร่างของเฉินอีหนัว
รอแค่พรุ่งนี้ ก็น่าจะรู้ผลแล้ว!
"พี่ ไม่งั้นให้เสี่ยวเขอเป็นภรรยาพี่ก็ได้!"
หลินอวิ๋นเหยากล่าวขึ้นมาทันที
"เสี่ยวเหยา เธอพูดจาไร้สาระอะไรกัน!"
หลี่เสี่ยวเขอทำหน้าขุ่นเคือง ยื่นกำปั้นจะทุบไปที่หน้าอกของหลินอวิ๋นเหยา แต่สายตากลับเผลอมองไปที่หลินเฟิงโดยไม่รู้ตัว
เมื่อพบว่าหลินเฟิงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ในใจก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
"ฉันพูดไร้สาระที่ไหน! พี่ฉันดีขนาดนี้ เธอได้ไปก็ถือว่ากำไรแล้ว!"