ในห้องโถงใหญ่ของตระกูลฉิน
บรรยากาศตึงเครียดจนถึงขีดสุด
ฉินเทียนจู้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ดอกแพร์ด้านบน ใบหน้าหม่นหมอง นิ่งเงียบไม่พูดจา
เบื้องล่างของเขาเต็มไปด้วยผู้คน!
นักสู้จากขั้นดิน ขั้นเซวียน และขั้นเหลือง มากถึงสามสิบสี่สิบคน!
แต่ละคนมีพลังปราณไม่ธรรมดา แรงกดดันเต็มเปี่ยม
เหล่านี้คือรากฐานของตระกูลฉิน เป็นยอดฝีมือท่ามกลางยอดฝีมือ
และในขณะนี้
กลุ่มผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ กลับแสดงสีหน้าโกรธแค้นและเศร้าโศก
เพียงเพราะตรงหน้าพวกเขา
มีศพเย็นเฉียบวางอยู่!
คือฉินเฟิง!
ศพของฉินเฟิงแข็งทื่อและซีดขาว ใบหน้าดำคล้ำ เลือดที่มุมปากแห้งกรังเป็นสะเก็ด ดูหดหู่อย่างประหลาด
"ลุงสอง ผมผิดแล้ว ผมจะแก้ตัว...พาผมกลับบ้าน! ผมอยากกลับบ้าน"
เมื่อนึกถึงคำพูดก่อนตายของหลานชาย ฉินเทียนจู้ก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น หัวใจเจ็บปวดเป็นระยะ
ฉินเฟิงคือคนที่เขาเฝ้ามองเติบโตมาตั้งแต่เด็ก!
เพราะเหตุผลในการฝึกยุทธ์ เขาจึงไม่มีลูกไม่มีหลานตลอดชีวิต
ดังนั้นในสายตาของเขา ฉินเฟิงก็เหมือนลูกชายของเขาเอง!
แต่ตอนนี้ เขากลับลงมือฆ่าฉินเฟิงด้วยมือตัวเอง!
เฉกเช่นการฆ่าลูกของตน!
ความเจ็บปวดแบบนี้ ไม่มีใครเข้าใจได้!
"ท่านรอง เรื่องนี้จะจบแค่นี้จริงหรือ? คุณชายเล็กต้องไม่ตายเปล่า!"
"ใช่! น่าอับอายยิ่งนัก ตระกูลฉินของเราเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองจินหลิง ไหนเคยถูกกลั่นแกล้งแบบนี้มาก่อน!"
"แค้นนี้ไม่ชำระ ตระกูลฉินเราจะมีหน้ามีตาอยู่ในเมืองจินหลิงต่อไปได้อย่างไร?"
เหล่านักสู้ต่างพูดเสียงเย็น
"ทุกคนใจเย็นหน่อย! พวกเรามากมายขนาดนี้ ถึงจะรวมกันขึ้นไป ก็ไม่พอให้ผู้แข็งแกร่งขั้นเทพคนนั้นฆ่า!"
ฉินเทียนจู้พูดเสียงเย็นชา