รถฮัมเมอร์แบบยาวทั้งแปดคันจัดเป็นขบวนรถสีดำ มุ่งหน้าไปทางเขาหวินซานทางตะวันออกของเมืองจินหลิง
เพราะรถติดในเมือง
ระยะทางกว่าห้าสิบกิโลเมตร ขบวนรถต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึง!
เวลานี้
บ่ายสามเกินไปแล้ว!
ตะวันเริ่มลาลับสู่เขาทางตะวันตก ท้องฟ้าฉาบด้วยแสงแดงระเรื่อ
บนทางเดินหิน
เงาของขบวนรถทอดยาวในยามสนธยา ประกอบกับต้นหลิวเก่าแก่สองสามต้นข้างทาง รู้สึกถึงความอ้างว้าง
“ท่านพี่หลิน ถึงที่โครงการแล้ว ลงรถได้เลย!”
เมื่อรถจอดสนิท หวังชงพูดเสียงเบา
จะเห็นได้ว่า
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่หน้างาน สีหน้าของเขาดูตึงเครียด ไม่มีท่าทางพูดคุยหัวเราะเหมือนเมื่อครู่
“ได้!”
หลินเฟิงพยักหน้า เปิดประตูรถแล้วก้าวลงไป
กวาดตามองไปรอบ ๆ
สิ่งที่เห็นคืออาคารสองชั้นหลังเล็ก หลังคาสีน้ำเงิน ผนังสีขาว ลักษณะห้องพักชั่วคราวของหน้างานโดยทั่วไป!
มีห้องแผ่นสำเร็จรูปประมาณห้าร้อยกว่าห้อง
ถ้านับหนึ่งห้องพักสี่คน ก็มีคนกว่าสองพันคน!
ขนาดแบบนี้สำหรับหน้างานถือว่าใหญ่โตมากแล้ว!
นอกจากนี้
ยังมีวัสดุบางอย่างวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบในระยะไม่ไกล คนงานสวมหมวกเหลืองสองสามคนกำลังขนของอย่างไม่ใส่ใจ
ในขณะนั้น ต้นหลิวสองต้นที่อยู่ไม่ไกลดึงดูดความสนใจของหลินเฟิง