มองตามหลงอ้าวเทียนและคนอื่นๆ จากไป
หลินเฟิงไม่คิดอะไรมาก ตรงกลับเข้าห้องไป เตรียมตัวไปต่อการ์ตูนเด็กน้ำเต้าหยกกับลูกสาว
ในสายตาเขา
แก๊งพายุเมฆเป็นแค่ตัวเล็กตัวน้อย ไว้พรุ่งนี้หาจังหวะกวาดล้างทิ้งก็สิ้นเรื่อง!
ส่วนหลงอ้าวเทียน?
แม้จะเป็นปรมาจารย์การต่อสู้ แต่ในสายตาหลินเฟิงก็ยังเป็นแค่มดปลวก
ที่ไม่ลงมือกับเขา
ด้านหนึ่งเพราะหลงอ้าวเทียนแม้จะชอบวางมาด แต่หัวใจรักชาตินั้นไม่ต้องพูดถึง ไม่อย่างนั้นคงไม่เห็นเขาบีบคอหัวเหวินเฟย แสดงท่าทางตึงเครียดขนาดนั้น อีกด้านหนึ่ง ก็เพราะเห็นแก่ระเบิดวิญญาณสองร้อยลูก
ถ้าฆ่าหลงอ้าวเทียน ระเบิดวิญญาณสองร้อยลูกนี้ต้องหายไปแน่!
“หลินเฟิง หลงอ้าวเทียนนี่เป็นหัวหน้าผู้พิทักษ์กฎแห่งมณฑลเจียงหนาน แถมยังเป็นปรมาจารย์การต่อสู้อีก เจ้ารีดไถเขา จะมีปัญหาไหม?”
เฉินอีหนัวเพิ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมาด้วยตนเอง สีหน้าเป็นกังวลอยู่บ้าง
“วางใจเถอะ! ทุกอย่างอยู่ในกำมือข้า”
หลินเฟิงหยิกจมูกเล็กๆ ของเฉินอีหนัว แล้วเลื่อนสายตาไปที่เสี่ยวเหลียนเหลียน กลับพบว่าเสี่ยวเหลียนเหลียนหลับไปแล้วบนโซฟา
เขาเดินเข้าไปห่มผ้าให้เสี่ยวเหลียนเหลียนเบาๆ แล้วลากเฉินอีหนัวเข้าไปในห้องน้ำ
“เจ้า...เจ้าจะทำอะไรอีก”
เฉินอีหนัวก้มหน้าลง เสียงเบาราวกับยุงร้อง