เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินเฟิงตื่นจากการหลับใหล
เขามองหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นเตรียมใส่เสื้อผ้า แต่ไม่คาดคิดว่าเฉินอีหนัวจะตื่นเสียก่อน
"ที่รัก ตื่นแต่เช้าขนาดนี้ ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?"
"วันนี้ข้ามีธุระต้องไปจัดการ"
หลินเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ไปที่แก๊งพายุเมฆหรือ?"
เฉินอีหนัวถาม
"ใช่...นักฆ่าที่แก๊งพายุเมฆจ้างมา ระเบิดบ้านข้าแทบไม่เหลือซาก เกือบเอาชีวิตเสี่ยวเหยาไปด้วย ข้าไม่มีทางปล่อยพวกมันไปแน่"
แววตาหลินเฟิงวาบเย็น
เฉินอีหนัวพยักหน้า แล้วพูดว่า
"งั้นไปหยิบกระโปรงสั้นสีดำในกระเป๋าเดินทางให้ฉันหน่อยสิ เมื่อวานเสื้อผ้าฉันถูกนายฉีกจนพังหมดแล้ว"
หลินเฟิงได้ยินก็สีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย รีบเดินไปหยิบกระโปรงสั้นสีดำให้เฉินอีหนัว
มองดูเฉินอีหนัวลุกขึ้นแต่งตัว
หลินเฟิงไม่ยอมละสายตาไปไหน
นี่คงเป็นภาพที่งดงามที่สุดในโลกเลยกระมัง?
"รู้จักแต่เรื่องมีอะไรด้วย รีบไปดูข้างๆ สิว่าเสี่ยวเหลียนเหลียนตื่นหรือยัง เมื่อคืนโชคดีที่ฉันส่งเสี่ยวเหลียนเหลียนไปที่ห้องพี่ชายฉันก่อน ไม่งั้นหล่อนคงคิดว่าพวกเราทะเลาะกันอีกแน่!"
เฉินอีหนัวพูดอย่างหมั่นไส้
"เด็กเล็กๆ รู้เรื่องอะไรกัน!"
"เด็กยุคนี้ รู้มากกว่านายอีก!"
"..."
หลินเฟิงไปที่ห้องข้างๆ ปลุกเสี่ยวเหลียนเหลียนและเฉินเฉียนซวี่ให้ตื่น
ทั้งสี่คนกินข้าวเช้าด้วยกัน
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ หลินเฟิงตรงไปยังแก๊งพายุเมฆโดยทันที
...
ในเวลาเดียวกัน
ห้องประชุมใหญ่แก๊งพายุเมฆ
เฉิงเฟิง หัวหน้าแก๊งพายุเมฆ มองคนตรงหน้า ฝืนยิ้มบางๆ แล้วถามว่า
"ท่าน...ท่านหยุน วันนี้ท่านว่างอะไรถึงมาเยี่ยมข้าได้?"